ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
ΟΛΗ Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
Κατά την νέα ιεραποστολική περίοδο (2026-2027), ο π. Θεόδωρος Μπατάκας, ο υπεύθυνος της Ενοριακής Σχολής Γονέων του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Βόλου, απαντά σε ερωτήσεις που καταθέτουν γραπτώς οι πιστοί. Την ερχόμενη Δευτέρα (9/11/2026) θα απαντήσει στις εξής ερωτήσεις:
Η αγκαλιά του Συλλόγου έχει ανοίξει, από την έναρξη της οικονομικής κρίσης, για όλες τις κοινωνικά ευάλωτες ομάδες της περιοχής μας, αλλά και πέρα από αυτήν. Βεβαίως, στα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, ο «ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ» μεριμνούσε αποκλειστικά για τους φυλακισμένους της περιοχής μας, όπως εκείνους του Αγροτικού Σωφρονιστικού Καταστήματος Κασσαβετείας (Α.Σ.Κ.Κ.Ν.), του Ειδικού Καταστήματος Κράτησης Νέων (Ε.Κ.Κ.Ν.) Βόλου, του Ιδρύματος Αγωγής Ανηλίκων Βόλου, καθώς και των κρατητηρίων της Αστυνομίας και του Λιμενικού Σώματος.
Στη συνέχεια, το έργο του Συλλόγου διευρύνθηκε και συμπεριέλαβε πολλές ακόμη κοινωνικές δομές και υπηρεσίες, όπως δομές φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών, ξενώνες αστέγων ανδρών και γυναικών, Κέντρα Υγείας, την Ψυχιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Βόλου, ιδρύματα και κοινωνικές υπηρεσίες της περιοχής μας, σχολεία, ιερές Μονές, Σπίτια Γαλήνης Χριστού, Ενοριακά Φιλόπτωχα Ταμεία, καθώς και κοινωνικές υπηρεσίες προστασίας ασυνόδευτων παιδιών και εφήβων στη Λάρισα και στη Μακρινίτσα, μεταξύ άλλων.
Την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026, επισκέφθηκαν το Κέντρο Διαχείρισης Ανθρωπιστικής Βοήθειας (ΚΕ.Δ.Α.Β.) του «ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ» μία εκπρόσωπος του Κέντρου Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων, το οποίο λειτουργεί στη Μακρινίτσα Πηλίου υπό την ευθύνη της ΑΡΣΙΣ, συνοδευόμενη από τέσσερα παιδιά. Κατά την επίσκεψή τους, παρέλαβαν από τον Σύλλογο μια σημαντική ποσότητα ειδών προσωπικής υγιεινής και καλτσών, προκειμένου να καλυφθούν βασικές ανάγκες των φιλοξενούμενων παιδιών.
Ευχόμαστε οι δομές και οι δυνατότητες του Συλλόγου μας να παραμένουν πάντοτε επαρκείς, ώστε να συνεχίζουν να στηρίζουν τους αναγκεμένους συνανθρώπους μας, όπου κι αν βρίσκονται. Γιατί η προσφορά, η αλληλεγγύη και ο σεβασμός στον άνθρωπο δεν γνωρίζουν σύνορα.
Δυστυχώς, στην εποχή μας παρατηρείται ένα θλιβερό φαινόμενο: Πολλοί χριστιανοί δεν έχουν στις κατοικίες τους ιερές εικόνες του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, της Υπεραγίας Θεοτόκου και των Αγίων, ούτε τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό, που αποτελούν τα πλέον χαρακτηριστικά σύμβολα της ορθόδοξης χριστιανικής μας ταυτότητας. Το φαινόμενο αυτό συναντάται ιδιαίτερα στα νεότερα ζευγάρια, κυρίως όταν δεν έχουν βιώσει μέσα στο πατρικό τους σπίτι την παρουσία της εκκλησιαστικής ζωής και της ευλάβειας προς τα ιερά σύμβολα της πίστεώς μας.
Ανάλογη εικόνα παρατηρείται και σε πολλούς επαγγελματικούς χώρους, καταστήματα, ξενοδοχεία, ακόμη και σε πλοία, όπου συχνά απουσιάζουν οι ιερές εικόνες, ενώ δεν είναι ασυνήθιστο να συναντήσει κανείς σκόρδα κρεμασμένα στους τοίχους ή στις εισόδους, με την πρόφαση ότι απομακρύνουν το κακό μάτι, τον φθόνο και τις κακόβουλες επιδράσεις.
Είναι πράγματι αξιοσημείωτη αυτή η αντίφαση: Από τη μία πλευρά, ορισμένοι χριστιανοί διστάζουν να αναρτήσουν μια εικόνα του Χριστού ή της Παναγίας, μήπως χαρακτηριστούν από τους άλλους συντηρητικοί ή παλιομοδίτες, και από την άλλη δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να χρησιμοποιούν αντικείμενα στα οποία αποδίδουν δήθεν προστατευτικές ή αποτρεπτικές ιδιότητες.
Πρέπει, όμως, να γίνει μια ουσιαστική θεολογική διάκριση. Η παρουσία των ιερών εικόνων και του Τιμίου Σταυρού δεν αποτελεί απλώς στοιχείο θρησκευτικής διακόσμησης. Είναι ορατή ομολογία πίστεως, έκφραση της εκκλησιαστικής μας συνείδησης και διαρκής υπενθύμιση της παρουσίας του Θεού στη ζωή μας.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τις ιερές εικόνες, όχι επειδή αποδίδει θεϊκή δύναμη στην ύλη, αλλά επειδή η τιμή που αποδίδεται στην εικόνα αναφέρεται στο εικονιζόμενο πρόσωπο. Όπως χαρακτηριστικά διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός: «Οὐ προσκυνῶ τῇ ὕλῃ, προσκυνῶ δὲ τὸν τῆς ὕλης δημιουργόν». Η τιμητική προσκύνηση των εικόνων κατοχυρώθηκε δογματικά από την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία διαχώρισε σαφώς την τιμητική προσκύνηση από τη λατρεία, που ανήκει αποκλειστικά στον Τριαδικό Θεό.
Κατά συνέπεια, ούτε η εικόνα ούτε ο Τίμιος Σταυρός αποτελούν μαγικά φυλακτά. Η χάρη και η προστασία δεν προέρχονται από κάποια αυτόνομη δύναμη του αντικειμένου, αλλά από τον ίδιο τον Θεό, στον οποίο ο πιστός προσφεύγει με πίστη, προσευχή και ταπείνωση. Ο Τίμιος Σταυρός είναι το κατεξοχήν σύμβολο της νίκης του Χριστού κατά του θανάτου και της συντριβής της δύναμης του διαβόλου.
Αντίθετα, η απόδοση αποτρεπτικών και προστατευτικών ιδιοτήτων σε σκόρδα, ματάκια, δίχτυα και παρόμοια αντικείμενα συνιστά μορφή δεισιδαιμονίας, η οποία δεν συμβιβάζεται με το ορθόδοξο εκκλησιαστικό φρόνημα. Τα σκόρδα, ασφαλώς, έχουν τις διατροφικές και ευεργετικές τους ιδιότητες για την υγεία μας, δεν έχουν όμως καμία πνευματική δύναμη να μας προστατεύσουν από τον φθόνο, τη βασκανία ή τα πονηρά πνεύματα!
Ο χριστιανός δεν αναζητεί την ασφάλειά του σε προλήψεις και αντικείμενα που θεωρεί ότι διαθέτουν μαγικές ιδιότητες. Καταφεύγει στον Θεό, επικαλείται το πανάγιο όνομά Του, προσεύχεται, συμμετέχει στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας και εμπιστεύεται τη Θεία Πρόνοια. Η πνευματική του θωράκιση συνδέεται με τη μετάνοια, την προσευχή, τη Θεία Ευχαριστία και τον καθημερινό αγώνα κατά των παθών.
Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, πόσο αντιφατικό είναι να ντρεπόμαστε για την ομολογία της χριστιανικής μας πίστεως και συγχρόνως να καταφεύγουμε σε πρακτικές που έχουν τις ρίζες τους σε προχριστιανικές δεισιδαιμονίες.
Ας δώσουμε και πάλι στις ιερές εικόνες τη θέση που τους αρμόζει μέσα στα σπίτια μας, στους χώρους εργασίας μας και στα καταστήματά μας. Όχι ως διακοσμητικά στοιχεία, ούτε ως μέσα μαγικής προστασίας, αλλά ως σημεία ευλάβειας, προσευχής και ομολογίας της πίστεώς μας.
Δεν έχουμε ανάγκη από σκόρδα για να διώξουμε το κακό. Έχουμε ανάγκη από Χριστό στη ζωή μας! Γιατί ο χριστιανός δεν στηρίζει την ελπίδα του στις προλήψεις και στις δεισιδαιμονίες, αλλά στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή (Ιω. 14,6).
Αυτοί οι χαρακτηρισμοί περί «τύχης» και «κλειδώματος» της αγάπης και της σχέσης μας δεν εκφράζουν την Ορθόδοξη πίστη μας.
Στην Ορθόδοξη θεολογία, η τύχη δεν θεωρείται μια ανεξάρτητη δύναμη που κυβερνά τη ζωή μας. Αντίθετα, γίνεται λόγος για τη Θεία Πρόνοια.
Η Θεία Πρόνοια σημαίνει ότι:
Ο Θεός φροντίζει για τη δημιουργία και τον άνθρωπο.
Τίποτα δεν βρίσκεται έξω από τη γνώση Του.
Ο Θεός μπορεί να οδηγήσει ακόμη και δύσκολες καταστάσεις σε κάτι πνευματικά ωφέλιμο.
Ο άνθρωπος, όμως, διαθέτει ελεύθερη βούληση και είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Θεός προκαλεί κάθε κακό που συμβαίνει. Η Ορθοδοξία δεν διδάσκει ότι κάθε ασθένεια, αδικία, δυστύχημα ή απώλεια αποτελεί τιμωρία από τον Θεό. Υπάρχουν η ανθρώπινη ελευθερία, η αμαρτία, η φθορά και οι απρόβλεπτες συνθήκες της ζωής.
Επομένως, για τον Ορθόδοξο Χριστιανό δεν υπάρχει τυφλή τύχη, αλλά εμπιστοσύνη στη Θεία Πρόνοια.
Όπως αναφέρει ο Απόστολος Παύλος: «Πάντα συνεργεί εις αγαθόν τοις αγαπώσι τον Θεόν» (Ρωμαίους 8:28).
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα όσα μας συμβαίνουν είναι καλά, αλλά ότι ακόμη και μέσα από τις δυσκολίες μπορεί να προκύψει κάτι πνευματικά ωφέλιμο.
Άρα, οι κλειδαριές που τοποθετούνται πάνω στις γέφυρες μπορεί να αποτελούν έναν ρομαντικό συμβολισμό, αλλά δεν ωφελούν πνευματικά κανέναν, ούτε φέρνουν τύχη ούτε εξασφαλίζουν τη διάρκεια μιας σχέσης.
Μόνο η εμπιστοσύνη στη Θεία Πρόνοια, η προσευχή και η χάρη του Θεού μπορούν να μας ενισχύσουν στην προσπάθειά μας να παραμείνουμε αγαπημένοι και ενωμένοι. Βέβαια, απαραίτητη προϋπόθεση είναι και η δική μας ελεύθερη συμμετοχή, με αμοιβαία αγάπη, σεβασμό, πίστη και ταπεινότητα.
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν κλειδώνεται με λουκέτα. Καλλιεργείται καθημερινά με τη βοήθεια του Θεού και τη χάρη Του.
""Εσύ μη φοβάσαι, μόνο πίστευε και θα σωθεί!" M’ αυτά τα λόγια ο Χριστός ενθαρρύνει τον πατέρα που μαθαίνει μόλις ότι η κόρη του πέθανε. Τι νόημα έχει πλέον να έρθει ο Χριστός στο σπίτι; Κι όμως! Ο Χριστός του λέγει να μη φοβάται. Μα ποιός δεν φοβάται τον θάνατο; Ποιός μπορεί να είναι απαθής μπροστά στο θάνατο; Ο άνθρωπος φοβάται τον θάνατο, αλλά ο Χριστός λέει: "Μη φοβάσαι! Πίστευε και θα σωθείς!" Κι αυτή είναι η αλήθεια. Γιατί ο Χριστός μετά την σταύρωσή Του, αναστήθηκε. Και αν θαυματουργεί και ανασταίνει αυτή την κόρη, είναι ακριβώς για να μας δείξει ότι έχει τη δύναμη, και θέλει και εμείς, να ζήσουμε αναστημένοι. Ναι, αυτή είναι η πίστη μας! Και η πίστη μας ξεκινάει από τη μετοχή μας στη ζωή της Εκκλησίας και ιδιαίτερα στη Θεία Ευχαριστία. Κάθε Κυριακή κοινωνάμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, το Αναστημένο Σώμα και μετέχουμε και εμείς στη δική Του Ανάσταση και ξέρουμε, ότι αυτό που θα συμβεί, δεν θα είναι θάνατος, αλλά θα έρθει η ώρα για να πάμε στην αληθινή ζωή. Αυτό σημαίνει πλέον γιατί και ο Χριστός το είπε: "Δεν πέθανε, κοιμάται. Μη φοβάσαι! Πίστευε και θα σωθείς! " Ο Χριστός το λέει και σ’ εμένα και σ’ εσένα αδελφέ μου!"
Παρακολουθήστε το σύντομο βιντεάκι που ετοίμασε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ.Ιγνάτιος, για την Κυριακή Ζ΄ Λουκά.
.jpeg "ΤΟ ΕΥΛΑΒΙΚΟ ΑΓΓΙΓΜΑ (π. Δημητρίου Μπόκου)")
.jpeg)
Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Συμπαραστάσεως Κρατουμένων Βόλου «Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ» προχώρησε στη δωρεάν διανομή παιδικών βιβλίων των εκδόσεών του σε όλους τους νηπιαγωγούς της πόλης μας, ως ελάχιστη ένδειξη αναγνώρισης και εκτίμησης για το σημαντικό εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό έργο τους. Ανάλογη πρωτοβουλία είχε αναλάβει ο Σύλλογος πριν από λίγους μήνες, προσφέροντας βιβλία σε όλους τους δασκάλους της περιοχής μας.
Η εκδοτική δραστηριότητα του «ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ» είναι ιδιαίτερα πλούσια, τόσο σε αριθμό τίτλων όσο και σε θεματολογία. Οι εκδόσεις του καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα ενδιαφερόντων, με βιβλία εκπαιδευτικού, εκκλησιαστικού, πνευματικού, υμνολογικού, ιερατικού και θεατρικού περιεχομένου.
Βασικός σκοπός του Διοικητικού Συμβουλίου δεν ήταν μόνο η οικονομική ενίσχυση της πολυσχιδούς διακονίας του Συλλόγου, αλλά και η ουσιαστική συμβολή στην πνευματική καλλιέργεια και την εκπαίδευση κληρικών, μοναχών, ιεροψαλτών, μαθητών και άλλων ενδιαφερομένων.
Στο πλαίσιο αυτό, ο «ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ» έχει προσφέρει δωρεάν εκατοντάδες αντίτυπα των εκδόσεών του σε δεκάδες Ιερές Μητροπόλεις της Ελλάδος, καθώς και σε σχολεία της ευρύτερης περιοχής μας, στηρίζοντας έμπρακτα την παιδεία, την πνευματική καλλιέργεια και τη διάδοση της γνώσης.
