Τα ίχνη που αφήνει ο άνθρωπος πίσω του...

Προ ημερών, ταξίδευα  μ' ένα ταχύπλοο σκάφος, το οποίο κυριολεκτικά "πετούσε" πάνω από τα κύματα της θάλασσας και άφηνε πίσω του έναν εντυπωσιακό διάδρομο, τα απόνερα. Φαινότανε σαν να άνοιγε έναν θαλάσσιο δρόμο ή να όργωνε τα νερά. Αυτή την εικόνα την έβλεπαν και άνθρωποι που βρισκόντουσαν και σε πολύ μεγάλη απόσταση. Βέβαια, αυτή η εικόνα σιγά σιγά διαλύονταν και μετά από λίγα  λεπτά της ώρας έσβησε και δε φαινότανε τίποτα.

        Έτσι κι εμείς οι άνθρωποι. Ζώντας σ' αυτόν τον κόσμο αφήνουμε πολλά ίχνη από τον τρόπο που ζούμε και πολιτευόμαστε. Για λίγο καιρό, μετά την αναχώρησή μας για τον... άλλο κόσμο, όλοι όσοι μας γνώρισαν και έζησαν κοντά μας, θα μας θυμούνται για λίγο χρόνο.  Θα διατηρούν ακόμη και κάποια συναισθήματα, ανάλογα για το πόσο αγαπητοί ή αντιπαθείς ήμασταν γι' αυτούς. Ακόμη και στα παιδιά μας, όσο περνούν τα χρόνια, θα ξεθωριάζει μέσα τους η εικόνα, τα λόγια και οι υποθήκες που τους αφήσαμε. Ο μόνος που δε θα μας ξεχάσει ποτέ είναι ο Θεός και η Εκκλησία Του, που θα μας μνημονεύει στις Θ. Λειτουργίες κ.λ.π.

        Γι' αυτό, αγαπητοί μου φίλοι, ας προσέξουμε το τι θα αφήσουμε πίσω μας ως ανάμνηση στους ανθρώπους, για να λένε για μας και κανένα... "Κύριε ελέησον". Τα καλά μας έργα, οι ευεργεσίες που κάναμε, τα διακονήματα που υπηρετήσαμε, τα λόγια που είπαμε, οι ελεημοσύνες που προσφέραμε κ.α. θα μας βοηθήσουν στην κρίση που θα περάσουμε, όταν κλείσουμε τα μάτια μας σ' αυτόν τον κόσμο και τα ανοίξουμε στον... άλλο. 

        Αλίμονο σ' αυτούς που θ' αφήνουν πίσω τους εκκρεμότητες, που αδίκησαν, που δεν συγχώρεσαν, που δεν ζήτησαν συγχώρεση (απ' αυτούς που πίκραναν και αδίκησαν), που άφησαν πίσω τους έργα αιρετικά, βλάσφημα και ανήθικα (βιβλία, κινηματογραφικά έργα, μουσικές κ.α.), τα οποία θα συνεχίζουν να σκανδαλίζουν τους ανθρώπους. 

        Ας είμαστε προσεκτικοί υπολογίζοντας και το τι θα αφήσουμε πίσω μας, όταν έρθει εκείνη η δύσκολη ώρα του θανάτου μας...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τελικά, νεκρώνεται η ψυχή;

    Βαδίζοντας στα μονοπάτια ενός δάσους, θαυμάζεις τα δημιουργήματα του Θεού και ο νους πηγαίνει αυθόρμητα στο Δημιουργό του σύμπαντος.  Η καρδιά κτυπά δυνατά, ο νους ευφραίνεται και τα χείλη ψελλίζουν:  «Ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου, Κύριε· πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας..." ( Είναι ο στίχος 24 από τον 103ο (104ο) Ψαλμό του Δαβίδ).   Όλα φανερώνουν τον Πλάστη τους και το καθένα Τον δοξολογεί, με τον τρόπο του.

    Ο καλός παρατηρητής βρίσκεται μπροστά σε πολλές εναλλαγές, οι οποίες τον βάζουν σε βαθύτερες σκέψεις πίσω από τις οποίες κρύβονται μηνύματα πνευματικά και σωτήρια. Έτσι κι εγώ, περνώντας από μια πευκόφυτη περιοχή, διαπίστωσα πως υπάρχουν και δέντρα που εκτός από καταπράσινα και ζωντανά φυλλώματα,  έχουν και μεγάλους κατάξερους κλάδους. Όντως, είναι  εντυπωσιακό να βλέπεις το μισό πεύκο υγιές και το άλλο μισό άρρωστο και νεκρό.

      Αυτή η εικόνα (βλέπε φωτογραφία) με οδήγησε να σκεφτώ κάτι  που ζούμε και μέσα στην Εκκλησία μας. Όλοι εμείς οι βαπτισμένοι είμαστε μέλη της Εκκλησίας του Χριστού, αλλά αυτό δε σημαίνει πως όλοι έχουμε τη χάρη του Θεού που ζωογονεί τη ψυχή μας. Όλοι οι χριστιανοί είμαστε αδύναμοι άνθρωποι και πέφτουμε καθημερινά σε αμαρτίες.  Εκείνο που μας διατηρεί ως ζωντανά μέλη της Εκκλησίας είναι η ενσυνείδητη συμμετοχή μας στο μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως και της Θ. Κοινωνίας κ.λ.π. Με τον τρόπο αυτό καθαρίζεται, τρέφεται και ζει η ψυχή μας.

        Κι όμως, υπάρχουν πολλοί συνάδελφοί μας, οι οποίοι δεν έχουν ζωντανή σχέση με το Χριστό και τα μυστήρια της Εκκλησία μας. . Παραμένουν αμετανόητοι και ακοινώνητοι, γιατί πιστεύουν πως είναι αρκετή μια απλή πίστη που την έχει ακόμη και ο... διάβολος. Μ' αυτό τον τρόπο η ψυχή δε ζωογονείται, δεν τρέφεται πνευματικά και καταλήγει στην ΝΕΚΡΩΣΗ. Ακριβώς είναι αυτό που παθαίνει και το δένδρο, όταν οι κλάδοι του δεν τροφοδοτούνται από τη ζωογόνο πηγή που είναι Η ΡΙΖΑ...

        Ας είμαστε, λοιπόν, προσεκτικοί για το πως βαδίζουμε και από που τρεφόμαστε πνευματικά. Να γνωρίζουμε δε πως οι νεκρωμένες ψυχές είναι και αναίσθητες. Δεν νοιώθουν την ανάγκη για πνευματική τροφή και περνούν τη ζωή τους χωρίς κανένα πνευματικό ενδιαφέρον, όπως συμβαίνει και στα ... ζώα.  Βεβαίως, και γι' αυτές τις ψυχές ενδιαφέρεται ο Κύριος, αφού αγαπά όλα τα πλάσματά Του, αλλά χωρίς τη δική τους θέληση δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτε...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΣΗΜΕΡΑ ΕΊΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ!

Όλοι οι άνθρωποι περιμένουν να έρθει η Κυριακή, που είναι αναγνωρισμένη αργία. Όντως, η κόπωση των εργαζομένων, η πίεση των καθημερινών μεριμνών, η απομάκρυνση των μελών της οικογένειας εξ αιτίας διαφορετικών καθημερινών υποχρεώσεων (τόποι εργασίες, ωράρια, μαθητικές υποχρεώσεις και τα εξωσχολικά μαθήματα κ.α.), αλλά και η ανάγκη να βρεθεί ολόκληρη η οικογένειας μαζί, δημιουργούν αυτή την αναζήτησης μιας μέρας, μιας αργίας. Βέβαια, έχουν δίκιο όσοι σκέπτονται μ' αυτό τον τρόπο, αλλά θα πρέπει να δούμε και τον λόγο που ορίστηκε η Κυριακή ως αργία. 

Για τους χριστιανούς η Κυριακή είναι το εβδομαδιαίο Πάσχα. Είναι ήμερα αφιερωμένη στον Κύριο Ιησού Χριστό και στην Ανάστασή Του. Είναι ημέρα που καλούνται όλοι οι πιστοί να συναχθούν στους ναούς για να συμμετάσχουν στην αναίμακτη Θυσία, να κοινωνήσουν Σώμα και Αίμα Χριστού και να αγιαστούν. Πρόκειται όχι μόνο για εντολή του Θεού, ν' αγιάζουμε αυτή την ημέρα της Κυριακής, αλλά και μια ανάγκη και ένας πόθος να γίνουμε μέλη και της επουράνιας Βασιλείας του Θεού.

Αυτή την αλήθεια δεν πρέπει να την ξεχνάμε...  Το θέμα είναι πως δεν έχουμε ιεραρχήσει σωστά τα θέματα της ζωής μας. Ασφαλώς, για τα θέματα του σώματος και της διασκέδασής μας τα ρυθμίζουμε. Όμως, δεν υπολογίζουμε και τα της ψυχής μας, εγκαταλείπουμε τις ανάγκες της κι έτσι εκείνη λιμοκτονεί. ΦΟΒΕΡΟ!!! 

Οι επιλογές - καλές ή κακές- έχουν και τις ανάλογες επιπτώσεις στην εδώ και την πέραν του τάφου ζωή. Όσοι περιφρονούμε τις εντολές του Θεού και απέχουμε από την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία τότε να ξέρουμε πως αφήνουμε μέσα μας ένα κενό, το οποίο θα το συμπληρώσει ο κακός, ο διάβολος. Όπου δεν υπάρχει η χάρις του Κυρίου, εκεί θα εισέλθει ο ... άλλος. 

Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΊΝΑΙ ΔΙΚΉ ΜΑΣ 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΝΑΟΣ ΘΕΟΥ Ή ΣΠΗΛΑΙΟ ΛΗΣΤΩΝ (π. Δημητρίου Μπόκου)

Ερχόμενος στη χώρα των Γεργεσηνών ο Χριστός, συνάντησε

δύο δαιμονισμένους ανθρώπους που έβγαιναν απ’ το νεκροταφείο

της περιοχής, αφού τα μνήματα ήταν ο τόπος διαμονής τους. Ήταν σε

τρομερά άθλια κατάσταση, «χαλεποί λίαν». Κανένας δεν τολμούσε να

βρεθεί στον δρόμο τους. Ο Χριστός τους θεράπευσε, επιτρέποντας

στα δαιμόνια που κατοικούσαν μέσα τους να μπουν, κατόπιν αίτησής

τους, σε ένα κοπάδι χοίρων που έβοσκε παραπέρα. Οι χοίροι τότε

όρμησαν όλοι μαζί στον παρακείμενο γκρεμό και έπεσαν στη

θάλασσα (Κυριακή Ε΄ Ματθαίου).

Η παρουσία του Χριστού στον τόπο τους ήταν το εκπληκτικότερο

γεγονός που θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στους Γεργεσηνούς. Ο

Θεός ντυμένος την ανθρώπινη μορφή βρέθηκε τόσο κοντά τους,

περπάτησε ανάμεσά τους. Τέτοιο πράγμα δεν είχε ξαναγίνει στην

ανθρώπινη ιστορία.

Οι Γεργεσηνοί όμως, παρά τα ικανά τεκμήρια που τους δόθηκαν

για να εκτιμήσουν το πρωτόγνωρο και ασυνήθιστο γεγονός,

παρέμειναν εντελώς ανυποψίαστοι, εντελώς ξένοι, εντελώς αμέτοχοι

σ’ αυτό. Έχασαν την ευκαιρία να αλλάξουν. Ποια αλλαγή θα

μπορούσαν να πετύχουν;

Ο Χριστός δεν ήρθε για να καλυτερέψει απλώς την καλή ή κακή

καθημερινότητα του ανθρώπου, αλλά να τον καλέσει να γίνει θεός.

Πρότυπο στην προοπτική αυτή έθεσε τον εαυτό του. Ο Χριστός δεν

έλεγε απλώς λόγια, αλλά έδειχνε τον εαυτό του, ως σκοπό, αποστολή

και προορισμό του ανθρώπου.

Πρώτος ο Χριστός ως άνθρωπος έφερε εις πέρας με τέλειο

τρόπο τον προορισμό αυτό. Έγινε ο ζωντανός ναός του Θεού. Μέσα

του κατοικεί ολόκληρη η θεότητα. «Εν αυτώ κατοικεί παν το πλήρωμα

της θεότητος σωματικώς» (Κολ. 2, 9). Ο ίδιος αποδεχόταν ότι το σώμα

του είναι ο αληθινός ναός του Θεού. «Εκείνος έλεγε περί του ναού του

σώματος αυτού» (Ιω. 2, 21).

Ο Τριαδικός Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο με αυτό τον

σκοπό. Να γίνει ναός του Θεού, όπου θα λατρεύεται διηνεκώς η Αγία

Τριάδα. Αυτό ξεκινάει με το βάπτισμα. Στον βαπτιζόμενο ενοικεί

αμέσως το Άγιο Πνεύμα με τον Πατέρα και τον Υιό.

Ναός Θεού γίνεται ο άνθρωπος, όταν ζει με την προσευχή και

τις άλλες αρετές. Πίστη, ελπίδα, αγάπη, υπομονή, μακροθυμία,

πραότητα, ταπεινοφροσύνη, ειρήνη, νηστεία, αγρυπνία, μετάνοια. Δεν

γνωρίζετε «ότι ναός Θεού εστε και το Πνεύμα του Θεού οικεί εν υμίν;»

ρωτάει ο απόστολος Παύλος. «Υμείς γαρ ναός Θεού εστε ζώντος», γιατί

είπε ο Θεός, θα «ενοικήσω εν αυτοίς» (Α΄ Κορ. 3, 16. Β΄ Κορ. 6, 16).

Στον αντίποδα βρίσκεται ο ναός του διαβόλου. Όποιος, αντί να

λατρεύει με όλη την ψυχή και το σώμα του τον Θεό, φθείρει διά της

αμαρτίας τον ναό του Θεού, γίνεται ναός του διαβόλου. Με κάθε

αμαρτία λατρεύει τον διάβολο. Οι καταστροφείς όμως του ναού του

Θεού, θα φθαρούν από τον Θεό (Α΄ Κορ. 3, 17). Θα επιτρέψει ο Θεός να

καταστραφούν από τις αμαρτίες τους, να συρθούν στην απώλεια, τον

όλεθρο, τον πνευματικό θάνατο.

Όταν ο άνθρωπος παύει να είναι ναός του Θεού, «οίκος

προσευχής», εκπίπτει σε «σπήλαιον ληστών» (Ματθ. 21, 13). Οι

παντοειδείς αμαρτίες, οι πονηροί λογισμοί, τα ποικιλόμορφα πάθη,

σκοτώνουν οτιδήποτε θείο και άγιο υπάρχει στον άνθρωπο,

καταληστεύουν και γκρεμίζουν τον ναό του Θεού. Σπήλαιο ληστών

είχαν καταντήσει οι δύο δαιμονιζόμενοι των Γεργεσηνών, «χαλεποί

λίαν». Οι ληστές δαίμονες είναι φτωχοί, δεν έχουν τίποτε να δώσουν

στον άνθρωπο. Ρημάζουν μόνο, αφανίζουν ό,τι καλό υπάρχει μέσα

του.

Ωστόσο ο Χριστός είναι εδώ. Στο πρόσωπό του είδαμε για

πρώτη φορά τον αληθινό άνθρωπο. (Βλ. και αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς,

Δογματική, σ. 398-402).

Μα η επιλογή παραμένει πάντοτε δική μας. Θα γίνουμε όπως

αυτός, ναός Θεού, ή σπήλαιο ληστών;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΣΕ 60’’ -

"Στην περιοχή των Γεργεσηνών, δύο δαιμονισμένοι τρομοκρατούν τους ανθρώπους. Ζούνε στα μνήματα, βιαιοπραγούν, κανείς δεν τολμάει να περάσει από την περιοχή, όλοι τους φοβούνται και ανοίγουν διάλογο με τον Ιησού. Είναι οι δαίμονες που μιλούν μαζί Του και αναγνωρίζουν την θεότητά Του, ζητάνε να μην τους καταστρέψει αλλά να μπουν στους χοίρους και καταλήγουν στη θάλασσα. 

Και οι κάτοικοι της περιοχής, φαίνεται να έχουν εξοικειωθεί τελικά περισσότερο με τους δαιμονισμένους και δεν δέχονται τον Ιησού να μείνει στην περιοχή τους. Έχασαν τα συμφέροντά τους, το βέβαιο είναι ότι ο Ιησούς δεν έμεινε. 

Πολλές φορές οι άνθρωποι κινδυνεύουμε να εξοικειωθούμε με το κακό και να μην δεχόμαστε την παρουσία του Ιησού στη ζωή μας. Πόσο πολλές φορές μοιάζει και η δική μας εποχή με εκείνη την εποχή; Πόσο εξοικειωμένοι πολλές φορές με αυτό, που όχι μόνο τρομοκρατεί αλλά και σκοτώνει τους ανθρώπους; 

Αλήθεια! Πόσο θα μείνουμε ακόμα μακριά από τον Χριστό; Ο Χριστός ήρθε για να φέρει την ειρήνη και την αγάπη στους ανθρώπους. Από μας εξαρτάται να Τον δεχτούμε."

Δείτε εδώ: https://www.youtube.com/embed/4gfakSlZFvU 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Να, τι ρόλο παίζουν οι βαθιές ΡΙΖΕΣ...

    Σε κάποια μέρη, κυρίως στα βουνά και στα νησιά, που ο βοριάς τα κτυπά με λύσσα, τα φυτά και τα δενδρύλια -που θέλουν να σηκώσουν το... ανάστημά τους, να μεγαλώσουν και να ισχυροποιήσουν τον κορμό τους, αλλά και να αναπτύξουν με ησυχία βλαστούς, άνθη και καρπούς- βρίσκουν μεγάλο εμπόδιο τους συχνούς αέρηδες. Ακόμη και τα μικρά δένδρα που τελικά μπόρεσαν να μεγαλώσουν, έστω και λίγο, αντέχουν στην επιθετικότητα του... κυρ βοριά. Ναι, μπορεί να έχει λυγίσει ο κορμός τους, αλλά δεν ξεριζώθηκαν!!!. 

        -Ο λόγος;    

    -Μα, έχουν αποκτήσει βαθιές ρίζες, οι οποίες και επεκτείνονται κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, αλλά  και βυθίζονται όσο ποιο υπόγεια μπορούν. Μπορεί να έχουν χάσει την κάθετη  κατεύθυνση του κορμού και των κλάδων τους, αλλά στέκουν ζωντανά.... Ας παραμένουν λυγισμένα... Οι ρίζες τους έχουν αγκαλιάσει πέτρες και άλλα σκληρά υλικά του υπεδάφους και μ' αυτόν τον τρόπο κρατούν σφιχτά και σταθερά το έδαφος γύρω τους και αντέχουν σε κάθε καιρική μεταβολή. 

      Το ίδιο συμβαίνει και με μας, τους ανθρώπους.   

   Στην επίγεια ζωή μας βιώνουμε καθημερινά επιθέσεις των πειρασμών και της αμαρτίας, των ποικίλων δοκιμασιών, αλλά και προ πάντων την μήνη και την κακία του ανθρωποκτόνου διαβόλου. Αυτός επιθυμεί να μας ξεριζώσει από τη σχέση μας με το Θεό και την Εκκλησία Του και να μας οδηγήσει στην άκρως επικίνδυνη απελπισία. Αν παραμένουμε πιστοί στον Κύριο και τρεφόμαστε από τη χάρη του Θεού μπορεί μεν να λυγίζουμε κατά καιρούς πνευματικά, αλλά ποτέ δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε τον αγώνα μας. Είμαστε φυτεμένοι μέσα στο περιβόλι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία Του, και κανείς δεν μπορεί να μας ξεριζώσει αν ΔΕΝ το θέλουμε εμείς. 

      Ευλογημένοι όσοι έχουν αποκτήσει βιώματα και έχουν ρίζες πνευματικές. Μακάριοι όσοι είχαν γονείς, ιερείς, δασκάλους και καθηγητές ευλαβείς και από μικρά παιδιά είχαν άγια παραδείγματα. Αυτοί μπορούν να αντέξουν ό,τι κι αν τους συμβεί, γιατί έχουν αποκτήσει πνευματικές ρίζες και τρέφονται με τη χάρη του Θεού και τα μυστήρια της Εκκλησίας μας. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το νησάκι της Κυρα Παναγιάς!!!

Στο σύμπλεγμα των νησιών των Βορείων Σποράδων υπάρχει και ένα νησάκι που έχει πολύ ενδιαφέρον για κάθε επισκέπτη του. Πρόκειται για το νησί που ονομάζεται από τους ντόπιους κατοίκους "το νησί της Κυρα Παναγιάς". Αν βρεθείς στην Αλόννησο ή τη Σκόπελο μπορείς να συμμετάσχεις σε ημερήσιες εξορμήσεις που γίνονται καθημερινά με εκδρομικά σκάφη. Στο νησάκι αυτό, εκτός από την φυσική του ομορφιά, υπάρχει και ένας πνευματικός πνεύμονας, το μοναστήρι της Παναγίας, στο οποίο θα ζήσεις ανεπανάλυπτες στιγμές φιλοξενίας και πνευματικής χαράς από την επικοινωνία με τους δύο αγιορείτες  μοναχούς  που εγκαταβιώνουν σ' αυτό. 

    Οι προσκυνητές ανεβαίνουν σιγά σιγα τα ανηφορικά σκαλοπάτια, που συνδέουν την προκυμαία με το μοναστήρι, και φτάνοντας ιδρωμένοι στο σπίτι της Κυρίας Θεοτόκου τους περιμένει ο π. Χαρίτων μ' ένα ποτήρι κρύο νερό, έναν ελληνικό καφέ, ένα λουκούμι  και ένα ποτηράκι τσίπουρο για να ξεκουραστούν από την μεγάλη ανηφόρα.

    Το νησάκι δεν έχει πλούσια βλάστηση, αλλά είναι γεμάτο θάμνους. Ο δυνατός πελαγίσιος βοριάς δεν αφήνει να ευδοκιμήσει κανένα δένδρο εκτός από εκείνα που επιμένουν να παραμένουν όρθια, αν και λύγισαν μπροστά στους δυνατούς αέρηδες. Οι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού είναι οι δύο πατέρες, που τηρούν με ευλάβεια το αγιορείτικο τυπικό σ' όλες στις Ιερές Ακολουθίες, ένα λαϊκός επιστάτης που επιβλέπει τα του νησιού και πολλά κατσίκια ελεύθερης βοσκής.

Φωτογραφικά στιγμιότυπα από μια πρόσφατη επίσκεψή μας 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο παλιός μύλος του νησιού παραμένει... άεργος

Καθόμουν στην άκρη μιας ακροθαλασσιάς και παρατηρούσα με θαυμασμό (επί πολύ ώρα) ένα υπέροχο παλιό κτίσμα, το οποίο στα παλιά χρόνια λειτουργούσε ως μύλος του νησιού. Εκεί οι νησιώτες άλεθαν το σιτάρι τους, που το μετέφεραν μικρά φορτηγά πλοία από το Βόλο και την Εύβοια. Έκαναν το κουμάντο τους  για να έχουν στις αποθήκες τους όλο το χρόνο αλεύρι. Ο παραδοσιακός αυτός ανεμόμυλος είναι χτισμένος από πέτρα με κυλινδρικό σχήμα και διαθέτει μια ξύλινη περιστρεφόμενη σκεπή, την οποία οι μυλωνάδες γύριζαν χειροκίνητα με τη βοήθεια μιας μακριάς δοκού (του τιμονιού) για να ευθυγραμμίσουν τα πανιά με τη φορά του αέρα. 

    Σήμερα, το κτίριο είναι ανακαινισμένο και στέκει όρθιο, παρά τα χρονάκια του. Ο παραδοσιακός αυτός ανεμόμυλος ή πυργόμυλος ή ξετροχάρης υπάρχει μεν, αλλά χωρίς τα αναγκαία πανιά που είναι απαραίτητα για να λειτουργήσει με τη δυνατή πνοή του βοριά.  Παραμένει πολλές δεκαετίες ακίνητος. 

    Έκλεισα τα μάτια μου και φανταζόμουν τα καΐκια να ξεφορτώνουν την πραμάτεια τους και οι εργάτες να κουβαλούν στην πλάτη τους τα τσουβάλια με το σιτάρι και να τα ανεβάζουν βαδίζοντας στο μικρό μονοπάτι που οδηγούσε στις αποθήκες του μοναδικού μύλου του νησιού.

    Σκέφτηκα πως το ίδιο συμβαίνει και με μας τους ανθρώπους, όταν παραμένουμε άεργοι πνευματικά. Μπορεί η εξωτερική μας εικόνα να μη δείχνει την εσωτερική μας πραγματικότητα, που χαρακτηρίζεται από τη ραθυμία και την τεμπελιά, γιατί εσωτερικά ο "ανεμόμυλος" της ψυχής μας δε λειτουργεί, γιατί η πνοή του Παναγίου Πνεύματος δεν αξιοποιείται όπως πρέπει από μας. Κατεβάσαμε τα "πανιά" από τον "ανεμόμυλο" του νου και της ψυχής. Αυτή εσωτερική μας αεργία μας στερεί τη δροσιά του Αγίου Πνεύματος και παραμένουμε πνευματικά νεκροί.

    Αν θέλουμε να αρχίσει και πάλι 

να λειτουργεί θεάρεστα ο εσωτερικός πνευματικός μας κόσμος

τότε χρειάζεται να επισκεφτούμε το ιερό εξομολογητήριο 

για να μας βοηθήσει η χάρη του Θεού 

για να ... "πάρουμε μπροστά".

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

"ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ": Ανθρωπιστική αποστολή για τους απόρους φυλακισμένους της Κασσαβέτειας

Μετά από αίτημα της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Ειδικού    Σωφρονιστικού Αγροτικού Καταστήματος Κράτησης Νέων Κασσαβετείας, το Κέντρο Διαχείρισης Ανθρωπιστικής  Βοήθειας (ΚΕ.Δ.Α.Β.), του "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ", προσέφερε (26/6/2026) σε εκπροσώπους της φυλακής δεκάδες προσωπικά είδη:

1. Οδοντόβουρτσες
2. Οδοντόκρεμες
3. Σαμπουάν
4. Σλιπ
5. Φανελάκια
6. Κάλτσες
7. Βερμούδες
8. Μπλούζες κοντομάνικες κ.α

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ