Ακούστε με προσοχή τη φωνή
ενός γνήσιου ποιμένα και ορθοδόξου διδασκάλου
ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
ΟΛΗ Η ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΠαρασκευή 31 Ιουλίου 2026
Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (π. Δημητρίου Μπόκου)
Ο Χριστός χόρτασε πέντε χιλιάδες άνδρες με πέντε άρτους και
δύο ιχθύες. Αμέσως μετά το θαύμα ο Χριστός ανάγκασε τους μαθητές
του να μπουν στο πλοίο και να περάσουν στην απέναντι όχθη της
Γαλιλαίας, για να μην παρασυρθούν από άκαιρους ενθουσιασμούς,
όπως το πλήθος που έφαγε τους άρτους και ήθελε να ανακηρύξει τον
Χριστό βασιλέα του. Ο ίδιος παρέμεινε πίσω, απόλυσε τους όχλους
και κατόπιν ανέβηκε στο όρος να προσευχηθεί κατ’ ιδίαν. Όταν έπεσε
η νύχτα, βρισκόταν εκεί εντελώς μόνος (Κυριακή Θ΄ Ματθαίου).
Ο άνθρωπος συνήθως φοβάται τη μοναξιά, ιδίως στην ερημιά
και ιδιαίτερα τη νύχτα. Τον φυσικό αυτό φόβο εκμεταλλεύεται ο
διάβολος για να διώξει από την έρημο τους αναχωρητές μοναχούς.
Και δεν αρκείται στη φυσική αγριάδα της νύχτας και της ερήμου
(σκοτάδι, αγρίμια κ.λ.π.), αλλά δημιουργεί και επιπλέον φόβους ο
ίδιος με την ταραχώδη παρουσία του, όπως στον άγιο Αντώνιο και σε
πολλούς άλλους ασκητές.
Ο άνθρωπος όμως φοβάται ίσως πολύ περισσότερο μια άλλη
μοναξιά, ακόμα και μέσα στην πολυκοσμία, όταν δεν υπάρχει δικός
του άνθρωπος κοντά του. Όταν κανένας δεν χτυπάει την πόρτα του,
ούτε για καλημέρα. Όταν λέει: «Άνθρωπον ουκ έχω», όχι μόνο για
αρρώστιες τυχόν και ανάγκες, αλλά κυρίως για ψυχική
συμπαράσταση.
Αντιθέτως ο Χριστός δεν φοβόταν ούτε απέφευγε τη μοναξιά.
Ήδη, αμέσως μετά τη βάπτισή του απομακρύνθηκε στην έρημο και
έμεινε κατάμονος εκεί επί σαράντα μερόνυχτα, προσευχόμενος,
χωρίς τροφή, συντροφιά μόνο με τα αγρίμια. «Και ην μετά των
θηρίων», που κοντά του μεταμορφώνονταν σε αρνάκια (Μαρκ. 1, 13).
Μα ούτε και την άλλη μοναξιά φοβόταν ο Χριστός. Έλεγε στους
μαθητές του λίγο πριν από το Πάθος του, ότι θα διασκορπισθήτε όλοι
στα σπίτια σας και εμένα θα με αφήσετε μόνο. Αλλά δεν θα είμαι
πραγματικά μόνος, διότι «ο Πατήρ μετ’ εμού εστιν» (Ιω. 16, 32). Ο
Χριστός βρισκόταν πάντα ενωμένος με τον Πατέρα του και το Άγιο
Πνεύμα. Αν και ως άνθρωπος βρισκόταν κάτω, επί της γης,
ταυτόχρονα ως Θεός βρισκόταν και πάνω στον ουρανό, από όπου
δεν απουσίασε ποτέ, ουδ’ επί στιγμήν. «Όλος ην εν τοις κάτω, και των
άνω ουδόλως απήν».
Ακόμα και για όσο διάστημα ο Χριστός ήταν νεκρός, συνέβη το
εξής παράδοξο: Η ανθρώπινη φύση του χωρίστηκε στα δύο. Το σώμα
του έμεινε στον τάφο, η ψυχή του κατέβηκε στον Άδη. Ο Χριστός
όμως ως Θεός, με τη θεϊκή του φύση, παρέμενε συνεχώς ενωμένος
και με το σώμα του στον τάφο και με την ψυχή του στον Άδη.
Ταυτόχρονα ως Θεός βρισκόταν στον Παράδεισο με τον ληστή, στον
θρόνο του με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, αλλά και πανταχού
παρών, γεμίζοντας τα πάντα με την παρουσία του.
Ποτέ δεν ήταν πραγματικά μόνος ο Χριστός, αλλά με τον Πατέρα,
δείχνοντας ότι μόνο η σχέση με τον Θεό θα νικήσει και τη μοναξιά
του ανθρώπου.
Μοναδική εξαίρεση και ανερμήνευτο για μας μυστήριο αποτελεί
μόνο το αποκορύφωμα της οδύνης επί του Σταυρού, όπου ο Θεός
Πατήρ επέτρεψε να βιώσει στο έπακρο η ανθρώπινη φύση του
Χριστού το αφόρητο βάρος των αμαρτιών όλου του κόσμου, να γίνει
πραγματικά για χάρη μας κατάρα. Κάτι που έκανε τον Χριστό να
ανακράξει: «Θεέ μου, Θεέ μου, ινατί με εγκατέλιπες;»
Τί βίωσε τότε ο Χριστός;
Δεν θα μπορέσουμε να το καταλάβουμε ούτε να το βιώσουμε
ποτέ εμείς.
ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΣΕ 60’’
"Οι μαθητές του Ιησού είναι στο πλοίο και η θάλασσα έχει κύματα. Κινδυνεύει το πλοιάριο κι ο Ιησούς εμφανίζεται να περπατάει πάνω στα κύματα. Οι μαθητές προς στιγμήν τρόμαξαν! "Έχετε θάρρος" τους λέει"εγώ είμαι", και τότε ο Πέτρος βλέποντας ότι είναι ο Ιησούς, για να το διαπιστώσει ακόμη περισσότερο με την αγάπη που είχε, Του είπε: "Κύριε αν είσαι εσύ να έρθω να σε βρω πάνω στα κύματα" και περπατάει στα κύματα! Όμως κάποια στιγμή φοβάται και τότε αρχίζει να βυθίζεται και ο Χριστός του δίνει το χέρι και τον σώζει. Όσο ο Πέτρος αγαπούσε τον Χριστό και σκεφτόταν μόνο τον Χριστό, περπατούσε στα κύματα. Όταν σκέφτηκε τον εαυτό του, άρχισε να βυθίζεται. Όσο σκεφτόμαστε και αγαπάμε τον Χριστό, μπορούμε να περπατήσουμε και πάνω στα κύματα αυτής της ζωής. Εάν όμως σκεφτούμε μόνο τον εαυτό μας, τότε βυθιζόμαστε. Ο Χριστός είναι ο λυτρωτής μας. Μας απλώνει το χέρι, μας ζητάει να έχουμε θάρρος αρκεί να Του δώσουμε την αγάπη μας. Ο Χριστός είναι για όλους μας και θέλει να μας σώσει! Την αγάπη μας μόνο ζητάει."
.....................................
Παρακολουθήστε το σύντομο βιντεάκι που ετοίμασε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ.Ιγνάτιος, για την Κυριακή Θ’ Ματθαίου.
Τετάρτη 29 Ιουλίου 2026
"ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ": ΕΚΚΛΗΣΗ για την ανεύρεση ενός ψυγείου.
Καθημερινά το ΚΕ.Δ.Α.Β.
δέχεται την επίσκεψη πολλών απόρων οικογενειών
που ζητούν διάφορα αναγκαία είδη.
Μεταξύ αυτών. μια τριμελής οικογένεια
ζητά ένα ΨΥΓΕΙΟ, για να διευκολυνθεί κυρίως
γι' αυτή την καλοκαιρινή περίοδο.
Παρακαλούμε τους καλούς μας συμπολίτες
-αν έχουν τη δυνατότητα-να μας προμηθεύσουν
ένα ΨΥΓΕΙΟ, έστω και μεταχειρισμένο,
αλλά σε καλή κατάσταση.
Οι ενδιαφερόμενοι
μπορούν να τηλεφωνούν μέχρι και την
31 Ιουλίου στο τηλέφωνο του ΚΕ.Δ.Α.Β
2421310021
Τρίτη 28 Ιουλίου 2026
Με αυθόρμητο χαμόγελο τριάντα δύο... οδόντων!!!
Πολλές φορές, συναντώ στο προαύλιο του ναού, κυρίως ηλικιωμένους, οι οποίοι καλημερίζουν γνωστούς και αγνώστους με γλυκά λόγια και μ' ένα απέραντο και γλυκό χαμόγελο.
Ακριβώς, αυτή η κίνηση, τα λόγια και το χαμόγελο, εκφράζουν ανθρώπους του Χριστού και της Χάριτός Του. Ευτυχώς που δεν έλλειψαν από τη ζωή μας αυτοί οι ευλογημένοι συνάνθρωποί μας, οι οποίοι έχουν χάρισμα και δεν το γνωρίζουν. Το πανάγιο Πνεύμα, όταν σκηνώσει μέσα σου, αλλάζει όλο τη είναι σου και γίνεσαι αιτία χαράς και ειρήνης και στους ανθρώπους που σε προσεγγίζουν
Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, όταν έβλεπε έναν άνθρωπο στο δρόμο του, αναφωνούσε: "Χριστός Ανέστη, χαρά μου". Και αυτό, είναι φυσικό πράγμα για τους ευσεβείς χριστιανούς, κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς, αφού βλέπουν τον άλλο ως τον παράδεισό τους και όχι ως την... κόλασή τους.
Συνήθως, στην καθημερινή μας ζωή, συναντούμε ανθρώπους μελαγχολικούς, με σκυμμένο το κεφάλι, αμίλητους και χωρίς διάθεση να σου ανταποδώσουν το χαιρετισμό σου: "καλημέρα". Περνάς απαρατήρητος λες και είσαι αόρατος!!!
Δεν πειράζει, αδελφοί και φίλοι. Ας είναι οι άλλοι άνθρωποι-αδελφοί όπως θέλουν και αισθάνονται. Εμείς δε θα τους κρίνουμε, γιατί τους αποδεχόμαστε όπως είναι. Πρέπει να δείχνουμε κατανόηση για κάθε περίπτωση και να ευχόμαστε να έχουν όλοι τη χάρη του Θεού. Εμείς, ας καλημερίζουμε τους άλλους, ας ανταποδίδουμε τον χαιρετισμό τους, και αν μπορούμε, να χαμογελούμε. Η χαρά είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα των μαθητών του Χριστού.
Δευτέρα 27 Ιουλίου 2026
- Μέχρι πότε θα κάνω υπομονή στο γάμο μου;
Όταν χάνεις την υπομονή σου, ΚΟΙΤΑΞΕ το σταυρό του Κυρίου.
Ακούμε πολύ συχνά αυτή τη φράση: "μέχρι πότε θα κάνω υπομονή; Κουράστηκα".
Και έχουν δίκιο οι άνθρωποι, διότι νοιώθουν μόνοι και απροστάτευτοι.
Δεν είναι μόνο οι δυσκολίες της καθημερινότητας, αλλά και πολλά άλλα
Μέσα στο γάμο τους νοιώθουν μόνοι.
Η χειρότερη μοναξιά είναι του εγγάμου, όταν ο σύζυγος ή η σύζυγος... δεν προσφέρει έμπρακτη αγάπη και είναι... απών ή απούσα.
Ο γάμος και η συζυγία γίνονται ένα μαρτύριο, για πολλούς γνωστούς λόγους.
Σε τέτοιους γάμους δημιουργούνται διάφορα κενά στις ψυχές των ανθρώπων, αν δεν έχουν Χριστό.
Ποια είναι αυτά τα κενά: συναισθηματικά, οικονομικά, σεξουαλικά, κατανόησης, κοινής γραμμής στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών κ.α.:
Η ζωή είναι ένα ισόβιο μαρτύριο, όταν σκεπτόμαστε πως εμείς είμαστε οι καλοί και οι άλλοι είναι οι κακοί, που θέλουν να μας βασανίζουν.
Εκείνοι φταίνε που δεν μας σκέπτονται, που δεν ικανοποιούν τις ανάγκες μας και που δεν είναι τρυφεροί κοντά μας κ.α.
Και όλα αυτά, φίλοι μου, οδηγούν κάποιους στην πλήρωση των κενών τους στην ανεύρεση κάποιων ..."φίλων" που είναι πρόθυμοι μεν να βοηθήσουν, αλλά στο μυαλό τους κυκλοφορούν...άλλα.
Σκεφτήκαμε ποτέ πως μπορεί να είμαστε κι εμείς η αιτία που ο άλλος ή η άλλη έχει απομακρυνθεί;
Σκεφτήκαμε ποτέ πως η αγάπη, το ενδιαφέρον, το χάδι, η αγκαλιά κ.α. εμπνέονται;
Σκεφτήκαμε ποτέ πως ο γάμος είναι ένα ισόβιο μαρτύριο κι ένας σταυρός πάνω στον οποίο πρέπει να σταυρώσουμε το δίκιο μας, το δικαίωμά μας, την ανάπαυσή μας κ.α.;
Σκεφθήκαμε ποτέ το λόγο του Ευαγγελίου: "Ο υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται"
Ακούσαμε ποτέ τον απόστολο Παύλο να λέει: «Υπομονής έχετε χρείαν»;
Η υπομονή είναι αρετή και τη χαρίζει ο Θεός σ' εκείνους που τον εμπιστεύονται και του το ζητούν. Χωρίς σταυρό δεν υπάρχει ανάσταση.
Ποτέ η ζωή δεν είναι ανθόσπαρτη.
Ας σηκώσουμε λεβέντικα το σταυρό μας και ας ανηφορίσουμε.
Ας έχουμε παράδειγμα υπομονής τον σταυρωμένο Κύριο, την Παναγία και τους αγίους μας...
Μη ξεχνάς τους λόγους του Κυρίου: "όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι.
Εκεί ψηλά μάς περιμένει ο Κύριος για να μας στεφανώσει.
Παρασκευή 24 Ιουλίου 2026
ΤΟ... "ΔΙΛΕΠΤΟ" ΤΗΣ ΧΗΡΑΣ!!!
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Ο κουμπαράς της χήρας!!!
Η ελεημοσύνη στο Όνομα του Χριστού είναι μια σπουδαία και μεγάλη αρετή. Ο Ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι Ελεήμων και Πολυέλεος. Ελεεί όλους εκείνους που το ζητούν. "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελεήσόν με". Αυτό μάθαμε να επαναλαμβάνουμε νυχθημερόν. Βεβαίως, κάθε χριστιανός ελπίζει στην αγάπη και το έλεός Του και οφείλει ν' ακολουθήσει το άγιο παράδειγμά Του.
Κι όμως, οι περισσότεροι νοιώθουμε να τρέμει το χέρι μας όταν κάποια στιγμή πρέπει να ελεήσουμε τον αδελφό μας. Δικαιολογούμαστε πως δεν μας περισσεύουν κι έτσι... αδυνατούμε να... "Ας το κάνουν αυτοί που έχουν", λένε κάποιοι χρισστιανοί. Κι όμως κάποιοι συνανθρώποί μας αποδεικνύουν πως αυτό δεν στέκει. Όλοι στο μέτρο του δυνατού μπορούμε να στηρίξουμε τον άλλο, τον φτωχό και άπορο.
Προ ημερών, επισκέφθηκα το σπίτι μιας κυρίας που βρίσκεται μακριά από την πόλη μας. Πρόκειται για μια αγία ψυχή που σηκώνει άνευ γογγυσμών τις δοκιμασίες: της χηρείας, της ασθένειας και της φτώχιας. Κι όμως, δεν ξεχνά την ελεημοσύνη!!! Έχει στα εικονίσματα της οικίας της έναν πλαστικό κουμπάρα και ρίχνει εντός του από ένα κέρμα, κάθε φορά που ο Κύριος τη φωτίζει. Από τα λιγοστά χρήματα που λαμβάνει κάθε μήνα, από την μικρή σύνταξή της, αφαιρεί κάποια για τον αναγκεμένο συνάνθρωπό της. Και όταν το δοχείο της ελεημοσύνης γεμίσει, το προσφέρει στον "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ" για να το διαχειριστεί. Δεν θέλει να γνωρίζει κανείς το όνομα της. Της αρκεί που το γνωρίζει ο Κύριος!!!
Αδελφέ μου και αδελφή μου,
Ας κοιτάξουμε τη φωτογραφία του μικρού κουμπαρά και ας αναλογιστούμε τη δική μας κατάσταση.
Ο ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (π. Δημητρίου Μπόκου)
Αναρίθμητα πλήθη (πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να
υπολογισθούν τα γυναικόπαιδα), κουβαλώντας τους ασθενείς τους,
αναζήτησαν τον Χριστό στην ερημιά που βρισκόταν. Ο Χριστός,
βλέποντάς τους ως «πρόβατα μη έχοντα ποιμένα», τους σπλαχνίστηκε
και τους δίδαξε πολλά «περί της βασιλείας του Θεού».
Έφτασε το βράδυ, αλλά κανένας δεν έφευγε. Οι μαθητές
εξέφρασαν την αγωνία τους: Απόλυσέ τους, να ψάξουν για τροφή στα
πλησιέστερα χωριά. Μα ο Χριστός είπε: «Δώστε τους εσείς να φάνε».
Οι μαθητές έπεσαν από τα σύννεφα! «Έχουμε μόνο πέντε ψωμιά και
δύο ψάρια». Πώς είναι δυνατόν να φάει τόσος κόσμος; Μπορούμε
εμείς να πάμε να αγοράσουμε τροφές για τόσο λαό; Ούτε το τεράστιο
ποσό των διακοσίων δηναρίων δεν θα έφτανε, όχι για να χορτάσουν,
αλλά ούτε για να πάρει ο καθένας ένα κομματάκι (Κυριακή Η΄
Ματθαίου).
Ο Χριστός μάλιστα πείραζε κιόλας τον Φίλιππο, λέγοντάς του:
«Πόθεν αγοράσωμεν άρτους ίνα φάγωσιν ούτοι;» (Ιω. 6, 5). Τον ίδιο
προβληματισμό εξέφρασαν οι μαθητές και λίγο αργότερα, όταν
χρειάστηκε να τραφούν άλλοι «τετρακισχίλιοι άνδρες χωρίς γυναικών
και παιδίων».
Αν και είχαν δει το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων με
πέντε μόνο άρτους και δύο ψάρια, όμως και πάλι αναρωτήθηκαν με
αμηχανία: Πώς είναι δυνατόν να βρεθούν στην ερημιά τόσα ψωμιά
για να χορτάσει τόσος όχλος; Αν και είχαν δει εν τω μεταξύ πολλά
άλλα θαύματα, ο σκεπτικισμός και η ολιγοπιστία δεν έλειψαν.
Ο Χριστός χρησιμοποίησε αυστηρή γλώσσα απέναντί τους,
επειδή αδυνατούσαν να απαγκιστρωθούν από τον στείρο,
στενόμυαλο ορθολογισμό τους. Τους λέει: Τόσα είδατε και ακούσατε
και ακόμα δεν καταλαβαίνετε τίποτε; «Ούπω νοείτε ουδέ συνίετε; Έτι
πεπωρωμένην έχετε την καρδίαν υμών;» (Μαρκ. 8, 17). Δεν υπάρχει μόνο
η λογική στον κόσμο.
Όλα αυτά θυμίζουν τη στάση των Εβραίων στην έρημο, όπου, αν
και είχαν δει συγκλονιστικές παρεμβάσεις του Θεού, γόγγυζαν πολλές
φορές εναντίον του. Όπως, όταν μετά από πορεία τριών ημερών από
το Σινά, θυμήθηκαν την «καλοπέραση» που είχαν στην Αίγυπτο.
Ξέχασαν το μαστίγιο και θυμόντουσαν μόνο τα ψάρια, τα πεπόνια, τα
αγγούρια, τα πράσα, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα που έτρωγαν.
Βαρέθηκαν το μάννα που έστελνε ο Θεός κάθε μέρα και πεθύμησαν
κρέας. Ακόμα και ο μέγας Μωυσής λιγοψύχησε. Ξέχασε προς στιγμήν
ποιον είχε απέναντί του.
«Πού θα βρω εγώ κρέας να δώσω σε όλον αυτόν τον λαό;»
ρώτησε. Μα ο Κύριος του είπε ότι θα τους προμηθεύσει κρέας, όχι για
μια και δυο και πέντε και δέκα και είκοσι μέρες, αλλά για ένα
ολόκληρο μήνα.
Κάτι τέτοιο όμως φάνηκε ακόμα και στον Μωυσή απίστευτο.
«Εξακόσιες χιλιάδες μάχιμους άνδρες έχει ο λαός αυτός και λες πως
θα τους δώσεις κρέας για ολόκληρο μήνα; Πόσα πρόβατα και βόδια
θα σφαγούν για να επαρκέσουν; Ή θα συγκεντρωθούν όλα τα ψάρια
της θάλασσας για να τους φτάσουν;» Ο Θεός όμως είπε: «Μήπως το
χέρι του Κυρίου δεν μπορεί να κάνει τέτοιο πράγμα; Θα δεις λοιπόν
τώρα μπροστά σου αν θα πραγματοποιηθεί ο λόγος μου ή όχι».
Και έστειλε ο Θεός γύρω από την κατασκήνωση του λαού
αμέτρητα ορτύκια. Σχημάτισαν ένα τεράστιο στρώμα, πλάτους μιας
ημέρας δρόμου και ύψους δύο πήχεων. Όλη τη μέρα και όλη τη νύχτα
και όλη την επόμενη μέρα μάζευαν ορτύκια. Τα ξήραναν και επί ένα
μήνα έτρωγαν.
Γιατί άραγε ο άνθρωπος είναι πάντα τόσο σκεπτικιστής απέναντι
σε ό,τι δεν υποτάσσεται στη λογική του;
Μήπως αυτή και μόνο είναι ο θεός του, αυτήν και μόνο έχει
πρόθεση να προσκυνάει;
ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΣΕ 60’’
"Ο Χριστός όταν διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που άκουγαν το λόγο Του δεν είχανε να φάνε κάλεσε τους μαθητές, ευλόγησε τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια και τους είπε να τα μοιράσουν σε όλους. Και έφαγαν 5 χιλιάδες άνδρες εκτός από τα γυναικόπαιδα και παιδιά. Ο Χριστός ευλόγησε την τροφή μας και την ευλογεί και σήμερα. Στην παιδική μας μνήμη μένει η εικόνα εκείνη όπου η οικογένεια είναι γύρω από ένα τραπέζι και το ευλογεί ο Χριστός. Αλήθεια! Πόσες οικογένειες σήμερα έχουν αυτό το βίωμα να είναι γύρω απ'το τραπέζι, να προσεύχονται και να δοξάζουν τον Θεό και να Τον ευχαριστούν για το φαγητό; Πόσες οικογένειες μοιράζονται το φαγητό τους και με άλλους; Πόσο έχουμε χάσει αυτή τη χαρά γύρω απ'το τραπέζι μιας οικογένειας ευλογημένης απ'τον Θεό. Αυτή την οικογένεια τη ζούμε κάθε Κυριακή στη Θεία Λειτουργία κοινωνώντας το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Μακάρι να είναι και οι οικογένειες σήμερα στην πατρίδα μας όπως θέλει ο Χριστός. Έχουμε ανάγκη απ'αυτές τις οικογένειες".
.........................................................................
Παρακολουθήστε το σύντομο βιντεάκι που ετοίμασε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ.Ιγνάτιος, για την Κυριακή Η’ Ματθαίου.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
