ΣΗΜΕΡΑ ΕΊΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ!

Όλοι οι άνθρωποι περιμένουν να έρθει η Κυριακή, που είναι αναγνωρισμένη αργία. Όντως, η κόπωση των εργαζομένων, η πίεση των καθημερινών μεριμνών, η απομάκρυνση των μελών της οικογένειας εξ αιτίας διαφορετικών καθημερινών υποχρεώσεων (τόποι εργασίες, ωράρια, μαθητικές υποχρεώσεις και τα εξωσχολικά μαθήματα κ.α.), αλλά και η ανάγκη να βρεθεί ολόκληρη η οικογένειας μαζί, δημιουργούν αυτή την αναζήτησης μιας μέρας, μιας αργίας. Βέβαια, έχουν δίκιο όσοι σκέπτονται μ' αυτό τον τρόπο, αλλά θα πρέπει να δούμε και τον λόγο που ορίστηκε η Κυριακή ως αργία. 

Για τους χριστιανούς η Κυριακή είναι το εβδομαδιαίο Πάσχα. Είναι ήμερα αφιερωμένη στον Κύριο Ιησού Χριστό και στην Ανάστασή Του. Είναι ημέρα που καλούνται όλοι οι πιστοί να συναχθούν στους ναούς για να συμμετάσχουν στην αναίμακτη Θυσία, να κοινωνήσουν Σώμα και Αίμα Χριστού και να αγιαστούν. Πρόκειται όχι μόνο για εντολή του Θεού, ν' αγιάζουμε αυτή την ημέρα της Κυριακής, αλλά και μια ανάγκη και ένας πόθος να γίνουμε μέλη και της επουράνιας Βασιλείας του Θεού.

Αυτή την αλήθεια δεν πρέπει να την ξεχνάμε...  Το θέμα είναι πως δεν έχουμε ιεραρχήσει σωστά τα θέματα της ζωής μας. Ασφαλώς, για τα θέματα του σώματος και της διασκέδασής μας τα ρυθμίζουμε. Όμως, δεν υπολογίζουμε και τα της ψυχής μας, εγκαταλείπουμε τις ανάγκες της κι έτσι εκείνη λιμοκτονεί. ΦΟΒΕΡΟ!!! 

Οι επιλογές - καλές ή κακές- έχουν και τις ανάλογες επιπτώσεις στην εδώ και την πέραν του τάφου ζωή. Όσοι περιφρονούμε τις εντολές του Θεού και απέχουμε από την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία τότε να ξέρουμε πως αφήνουμε μέσα μας ένα κενό, το οποίο θα το συμπληρώσει ο κακός, ο διάβολος. Όπου δεν υπάρχει η χάρις του Κυρίου, εκεί θα εισέλθει ο ... άλλος. 

Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΊΝΑΙ ΔΙΚΉ ΜΑΣ 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΝΑΟΣ ΘΕΟΥ Ή ΣΠΗΛΑΙΟ ΛΗΣΤΩΝ (π. Δημητρίου Μπόκου)

Ερχόμενος στη χώρα των Γεργεσηνών ο Χριστός, συνάντησε

δύο δαιμονισμένους ανθρώπους που έβγαιναν απ’ το νεκροταφείο

της περιοχής, αφού τα μνήματα ήταν ο τόπος διαμονής τους. Ήταν σε

τρομερά άθλια κατάσταση, «χαλεποί λίαν». Κανένας δεν τολμούσε να

βρεθεί στον δρόμο τους. Ο Χριστός τους θεράπευσε, επιτρέποντας

στα δαιμόνια που κατοικούσαν μέσα τους να μπουν, κατόπιν αίτησής

τους, σε ένα κοπάδι χοίρων που έβοσκε παραπέρα. Οι χοίροι τότε

όρμησαν όλοι μαζί στον παρακείμενο γκρεμό και έπεσαν στη

θάλασσα (Κυριακή Ε΄ Ματθαίου).

Η παρουσία του Χριστού στον τόπο τους ήταν το εκπληκτικότερο

γεγονός που θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στους Γεργεσηνούς. Ο

Θεός ντυμένος την ανθρώπινη μορφή βρέθηκε τόσο κοντά τους,

περπάτησε ανάμεσά τους. Τέτοιο πράγμα δεν είχε ξαναγίνει στην

ανθρώπινη ιστορία.

Οι Γεργεσηνοί όμως, παρά τα ικανά τεκμήρια που τους δόθηκαν

για να εκτιμήσουν το πρωτόγνωρο και ασυνήθιστο γεγονός,

παρέμειναν εντελώς ανυποψίαστοι, εντελώς ξένοι, εντελώς αμέτοχοι

σ’ αυτό. Έχασαν την ευκαιρία να αλλάξουν. Ποια αλλαγή θα

μπορούσαν να πετύχουν;

Ο Χριστός δεν ήρθε για να καλυτερέψει απλώς την καλή ή κακή

καθημερινότητα του ανθρώπου, αλλά να τον καλέσει να γίνει θεός.

Πρότυπο στην προοπτική αυτή έθεσε τον εαυτό του. Ο Χριστός δεν

έλεγε απλώς λόγια, αλλά έδειχνε τον εαυτό του, ως σκοπό, αποστολή

και προορισμό του ανθρώπου.

Πρώτος ο Χριστός ως άνθρωπος έφερε εις πέρας με τέλειο

τρόπο τον προορισμό αυτό. Έγινε ο ζωντανός ναός του Θεού. Μέσα

του κατοικεί ολόκληρη η θεότητα. «Εν αυτώ κατοικεί παν το πλήρωμα

της θεότητος σωματικώς» (Κολ. 2, 9). Ο ίδιος αποδεχόταν ότι το σώμα

του είναι ο αληθινός ναός του Θεού. «Εκείνος έλεγε περί του ναού του

σώματος αυτού» (Ιω. 2, 21).

Ο Τριαδικός Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο με αυτό τον

σκοπό. Να γίνει ναός του Θεού, όπου θα λατρεύεται διηνεκώς η Αγία

Τριάδα. Αυτό ξεκινάει με το βάπτισμα. Στον βαπτιζόμενο ενοικεί

αμέσως το Άγιο Πνεύμα με τον Πατέρα και τον Υιό.

Ναός Θεού γίνεται ο άνθρωπος, όταν ζει με την προσευχή και

τις άλλες αρετές. Πίστη, ελπίδα, αγάπη, υπομονή, μακροθυμία,

πραότητα, ταπεινοφροσύνη, ειρήνη, νηστεία, αγρυπνία, μετάνοια. Δεν

γνωρίζετε «ότι ναός Θεού εστε και το Πνεύμα του Θεού οικεί εν υμίν;»

ρωτάει ο απόστολος Παύλος. «Υμείς γαρ ναός Θεού εστε ζώντος», γιατί

είπε ο Θεός, θα «ενοικήσω εν αυτοίς» (Α΄ Κορ. 3, 16. Β΄ Κορ. 6, 16).

Στον αντίποδα βρίσκεται ο ναός του διαβόλου. Όποιος, αντί να

λατρεύει με όλη την ψυχή και το σώμα του τον Θεό, φθείρει διά της

αμαρτίας τον ναό του Θεού, γίνεται ναός του διαβόλου. Με κάθε

αμαρτία λατρεύει τον διάβολο. Οι καταστροφείς όμως του ναού του

Θεού, θα φθαρούν από τον Θεό (Α΄ Κορ. 3, 17). Θα επιτρέψει ο Θεός να

καταστραφούν από τις αμαρτίες τους, να συρθούν στην απώλεια, τον

όλεθρο, τον πνευματικό θάνατο.

Όταν ο άνθρωπος παύει να είναι ναός του Θεού, «οίκος

προσευχής», εκπίπτει σε «σπήλαιον ληστών» (Ματθ. 21, 13). Οι

παντοειδείς αμαρτίες, οι πονηροί λογισμοί, τα ποικιλόμορφα πάθη,

σκοτώνουν οτιδήποτε θείο και άγιο υπάρχει στον άνθρωπο,

καταληστεύουν και γκρεμίζουν τον ναό του Θεού. Σπήλαιο ληστών

είχαν καταντήσει οι δύο δαιμονιζόμενοι των Γεργεσηνών, «χαλεποί

λίαν». Οι ληστές δαίμονες είναι φτωχοί, δεν έχουν τίποτε να δώσουν

στον άνθρωπο. Ρημάζουν μόνο, αφανίζουν ό,τι καλό υπάρχει μέσα

του.

Ωστόσο ο Χριστός είναι εδώ. Στο πρόσωπό του είδαμε για

πρώτη φορά τον αληθινό άνθρωπο. (Βλ. και αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς,

Δογματική, σ. 398-402).

Μα η επιλογή παραμένει πάντοτε δική μας. Θα γίνουμε όπως

αυτός, ναός Θεού, ή σπήλαιο ληστών;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΣΕ 60’’ -

"Στην περιοχή των Γεργεσηνών, δύο δαιμονισμένοι τρομοκρατούν τους ανθρώπους. Ζούνε στα μνήματα, βιαιοπραγούν, κανείς δεν τολμάει να περάσει από την περιοχή, όλοι τους φοβούνται και ανοίγουν διάλογο με τον Ιησού. Είναι οι δαίμονες που μιλούν μαζί Του και αναγνωρίζουν την θεότητά Του, ζητάνε να μην τους καταστρέψει αλλά να μπουν στους χοίρους και καταλήγουν στη θάλασσα. 

Και οι κάτοικοι της περιοχής, φαίνεται να έχουν εξοικειωθεί τελικά περισσότερο με τους δαιμονισμένους και δεν δέχονται τον Ιησού να μείνει στην περιοχή τους. Έχασαν τα συμφέροντά τους, το βέβαιο είναι ότι ο Ιησούς δεν έμεινε. 

Πολλές φορές οι άνθρωποι κινδυνεύουμε να εξοικειωθούμε με το κακό και να μην δεχόμαστε την παρουσία του Ιησού στη ζωή μας. Πόσο πολλές φορές μοιάζει και η δική μας εποχή με εκείνη την εποχή; Πόσο εξοικειωμένοι πολλές φορές με αυτό, που όχι μόνο τρομοκρατεί αλλά και σκοτώνει τους ανθρώπους; 

Αλήθεια! Πόσο θα μείνουμε ακόμα μακριά από τον Χριστό; Ο Χριστός ήρθε για να φέρει την ειρήνη και την αγάπη στους ανθρώπους. Από μας εξαρτάται να Τον δεχτούμε."

Δείτε εδώ: https://www.youtube.com/embed/4gfakSlZFvU 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Να, τι ρόλο παίζουν οι βαθιές ΡΙΖΕΣ...

    Σε κάποια μέρη, κυρίως στα βουνά και στα νησιά, που ο βοριάς τα κτυπά με λύσσα, τα φυτά και τα δενδρύλια -που θέλουν να σηκώσουν το... ανάστημά τους, να μεγαλώσουν και να ισχυροποιήσουν τον κορμό τους, αλλά και να αναπτύξουν με ησυχία βλαστούς, άνθη και καρπούς- βρίσκουν μεγάλο εμπόδιο τους συχνούς αέρηδες. Ακόμη και τα μικρά δένδρα που τελικά μπόρεσαν να μεγαλώσουν, έστω και λίγο, αντέχουν στην επιθετικότητα του... κυρ βοριά. Ναι, μπορεί να έχει λυγίσει ο κορμός τους, αλλά δεν ξεριζώθηκαν!!!. 

        -Ο λόγος;    

    -Μα, έχουν αποκτήσει βαθιές ρίζες, οι οποίες και επεκτείνονται κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, αλλά  και βυθίζονται όσο ποιο υπόγεια μπορούν. Μπορεί να έχουν χάσει την κάθετη  κατεύθυνση του κορμού και των κλάδων τους, αλλά στέκουν ζωντανά.... Ας παραμένουν λυγισμένα... Οι ρίζες τους έχουν αγκαλιάσει πέτρες και άλλα σκληρά υλικά του υπεδάφους και μ' αυτόν τον τρόπο κρατούν σφιχτά και σταθερά το έδαφος γύρω τους και αντέχουν σε κάθε καιρική μεταβολή. 

      Το ίδιο συμβαίνει και με μας, τους ανθρώπους.   

   Στην επίγεια ζωή μας βιώνουμε καθημερινά επιθέσεις των πειρασμών και της αμαρτίας, των ποικίλων δοκιμασιών, αλλά και προ πάντων την μήνη και την κακία του ανθρωποκτόνου διαβόλου. Αυτός επιθυμεί να μας ξεριζώσει από τη σχέση μας με το Θεό και την Εκκλησία Του και να μας οδηγήσει στην άκρως επικίνδυνη απελπισία. Αν παραμένουμε πιστοί στον Κύριο και τρεφόμαστε από τη χάρη του Θεού μπορεί μεν να λυγίζουμε κατά καιρούς πνευματικά, αλλά ποτέ δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε τον αγώνα μας. Είμαστε φυτεμένοι μέσα στο περιβόλι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία Του, και κανείς δεν μπορεί να μας ξεριζώσει αν ΔΕΝ το θέλουμε εμείς. 

      Ευλογημένοι όσοι έχουν αποκτήσει βιώματα και έχουν ρίζες πνευματικές. Μακάριοι όσοι είχαν γονείς, ιερείς, δασκάλους και καθηγητές ευλαβείς και από μικρά παιδιά είχαν άγια παραδείγματα. Αυτοί μπορούν να αντέξουν ό,τι κι αν τους συμβεί, γιατί έχουν αποκτήσει πνευματικές ρίζες και τρέφονται με τη χάρη του Θεού και τα μυστήρια της Εκκλησίας μας. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Το νησάκι της Κυρα Παναγιάς!!!

Στο σύμπλεγμα των νησιών των Βορείων Σποράδων υπάρχει και ένα νησάκι που έχει πολύ ενδιαφέρον για κάθε επισκέπτη του. Πρόκειται για το νησί που ονομάζεται από τους ντόπιους κατοίκους "το νησί της Κυρα Παναγιάς". Αν βρεθείς στην Αλόννησο ή τη Σκόπελο μπορείς να συμμετάσχεις σε ημερήσιες εξορμήσεις που γίνονται καθημερινά με εκδρομικά σκάφη. Στο νησάκι αυτό, εκτός από την φυσική του ομορφιά, υπάρχει και ένας πνευματικός πνεύμονας, το μοναστήρι της Παναγίας, στο οποίο θα ζήσεις ανεπανάλυπτες στιγμές φιλοξενίας και πνευματικής χαράς από την επικοινωνία με τους δύο αγιορείτες  μοναχούς  που εγκαταβιώνουν σ' αυτό. 

    Οι προσκυνητές ανεβαίνουν σιγά σιγα τα ανηφορικά σκαλοπάτια, που συνδέουν την προκυμαία με το μοναστήρι, και φτάνοντας ιδρωμένοι στο σπίτι της Κυρίας Θεοτόκου τους περιμένει ο π. Χαρίτων μ' ένα ποτήρι κρύο νερό, έναν ελληνικό καφέ, ένα λουκούμι  και ένα ποτηράκι τσίπουρο για να ξεκουραστούν από την μεγάλη ανηφόρα.

    Το νησάκι δεν έχει πλούσια βλάστηση, αλλά είναι γεμάτο θάμνους. Ο δυνατός πελαγίσιος βοριάς δεν αφήνει να ευδοκιμήσει κανένα δένδρο εκτός από εκείνα που επιμένουν να παραμένουν όρθια, αν και λύγισαν μπροστά στους δυνατούς αέρηδες. Οι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού είναι οι δύο πατέρες, που τηρούν με ευλάβεια το αγιορείτικο τυπικό σ' όλες στις Ιερές Ακολουθίες, ένα λαϊκός επιστάτης που επιβλέπει τα του νησιού και πολλά κατσίκια ελεύθερης βοσκής.

Φωτογραφικά στιγμιότυπα από μια πρόσφατη επίσκεψή μας 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο παλιός μύλος του νησιού παραμένει... άεργος

Καθόμουν στην άκρη μιας ακροθαλασσιάς και παρατηρούσα με θαυμασμό (επί πολύ ώρα) ένα υπέροχο παλιό κτίσμα, το οποίο στα παλιά χρόνια λειτουργούσε ως μύλος του νησιού. Εκεί οι νησιώτες άλεθαν το σιτάρι τους, που το μετέφεραν μικρά φορτηγά πλοία από το Βόλο και την Εύβοια. Έκαναν το κουμάντο τους  για να έχουν στις αποθήκες τους όλο το χρόνο αλεύρι. Ο παραδοσιακός αυτός ανεμόμυλος είναι χτισμένος από πέτρα με κυλινδρικό σχήμα και διαθέτει μια ξύλινη περιστρεφόμενη σκεπή, την οποία οι μυλωνάδες γύριζαν χειροκίνητα με τη βοήθεια μιας μακριάς δοκού (του τιμονιού) για να ευθυγραμμίσουν τα πανιά με τη φορά του αέρα. 

    Σήμερα, το κτίριο είναι ανακαινισμένο και στέκει όρθιο, παρά τα χρονάκια του. Ο παραδοσιακός αυτός ανεμόμυλος ή πυργόμυλος ή ξετροχάρης υπάρχει μεν, αλλά χωρίς τα αναγκαία πανιά που είναι απαραίτητα για να λειτουργήσει με τη δυνατή πνοή του βοριά.  Παραμένει πολλές δεκαετίες ακίνητος. 

    Έκλεισα τα μάτια μου και φανταζόμουν τα καΐκια να ξεφορτώνουν την πραμάτεια τους και οι εργάτες να κουβαλούν στην πλάτη τους τα τσουβάλια με το σιτάρι και να τα ανεβάζουν βαδίζοντας στο μικρό μονοπάτι που οδηγούσε στις αποθήκες του μοναδικού μύλου του νησιού.

    Σκέφτηκα πως το ίδιο συμβαίνει και με μας τους ανθρώπους, όταν παραμένουμε άεργοι πνευματικά. Μπορεί η εξωτερική μας εικόνα να μη δείχνει την εσωτερική μας πραγματικότητα, που χαρακτηρίζεται από τη ραθυμία και την τεμπελιά, γιατί εσωτερικά ο "ανεμόμυλος" της ψυχής μας δε λειτουργεί, γιατί η πνοή του Παναγίου Πνεύματος δεν αξιοποιείται όπως πρέπει από μας. Κατεβάσαμε τα "πανιά" από τον "ανεμόμυλο" του νου και της ψυχής. Αυτή εσωτερική μας αεργία μας στερεί τη δροσιά του Αγίου Πνεύματος και παραμένουμε πνευματικά νεκροί.

    Αν θέλουμε να αρχίσει και πάλι 

να λειτουργεί θεάρεστα ο εσωτερικός πνευματικός μας κόσμος

τότε χρειάζεται να επισκεφτούμε το ιερό εξομολογητήριο 

για να μας βοηθήσει η χάρη του Θεού 

για να ... "πάρουμε μπροστά".

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

"ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ": Ανθρωπιστική αποστολή για τους απόρους φυλακισμένους της Κασσαβέτειας

Μετά από αίτημα της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Ειδικού    Σωφρονιστικού Αγροτικού Καταστήματος Κράτησης Νέων Κασσαβετείας, το Κέντρο Διαχείρισης Ανθρωπιστικής  Βοήθειας (ΚΕ.Δ.Α.Β.), του "ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ", προσέφερε (26/6/2026) σε εκπροσώπους της φυλακής δεκάδες προσωπικά είδη:

1. Οδοντόβουρτσες
2. Οδοντόκρεμες
3. Σαμπουάν
4. Σλιπ
5. Φανελάκια
6. Κάλτσες
7. Βερμούδες
8. Μπλούζες κοντομάνικες κ.α

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Πως να αντιμετωπίσεις την οργή και το θυμό για κάποιον που σε αδίκησε και σε πόνεσε...

https://www.youtube.com/shorts/09mfllBkBXc

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

- Πάμε για έναν καφέ;

- Πάμε για έναν καφέ;

Πρόκειται για μια συνηθισμένη φράση την οποία λέμε τακτικά, όταν επιθυμούμε τη συντροφιά κάποιων αγαπημένων μας προσώπων. Βεβαίως, η επικοινωνία με τους ανθρώπους είναι πάρα πολύ καλή, αρκεί αυτή η συντυχία με τους άλλους να μην μας οδηγεί σε κουτσομπολιά, σε κατακρίσεις, σε καταλαλιά και σε ιεροκατηγορίες. Ο καφές, ως καθημερινό ρόφημα, είναι καλό για την υγεία και συνηθίζεται να πίνεται ή και να προσφέρετε στα σπίτια μας, σε ειδικά καταστήματα, σε μοναστήρια κ.α.

Κι όμως, αν είμαστε ειλικρινείς θα πρέπει να αποδεχτούμε πως αυτές οι παρέες μπορεί καταλήξουν σε αμαρτίες, αφού στο ... τραπέζι τίθενται κυρίως οι αμαρτίες και οι παραξενιές των άλλων. Το να κρίνουμε κάποιον, και μάλιστα την ώρα που εκείνος απουσιάζει, είναι μεγάλη αμαρτία, όπως τονίζει ο ίδιος ο Κύριος. Η κρίση ανήκει στον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό. Εκείνος θα κρίνει όλους τους ανθρώπους κατά την Β΄Παρουσία Του. 

- Μα, και τι θα λέμε τόση ώρα;  Το κουτσομπολιό βγάζει πολύ γέλιο και δημιουργεί μια ευχάριστη ατμόσφαιρα.

Αδελφέ μου, υπάρχουν τόσα άλλα θέματα που μας απασχολούν και που θα μπορούσαν να μας προσφέρουν ενημέρωση, συζήτηση, χαρά και γέλιο. Μόνο η κατάκριση και η καταλαλιά δημιουργεί καλό και ευχάριστο κλίμα στην παρέα; Αυτό το γέλιο και η χαρά που νιώθουμε όταν "κατακρεουργούμε" τον άλλο, τον κάθε άλλο, είναι ένα δηλητήριο για τη ψυχή μας και θα έχει πολλές πνευματικές και ηθικές επιπτώσεις για τη σωτηρία μας.  

Επίσης, θα πρέπει να γνωρίζουμε και το εξής: Όταν κατηγορούμε το συνάνθρωπό μας για οποιαδήποτε  πτώση του (αμάρτημά του), να γνωρίζουμε πως αύριο θα πέσουμε  κι εμείς στο ίδιο αμάρτημα, γιατί  υπάρχει πνευματικός νόμος!

Να πηγαίνουμε για έναν καφέ, αλλά με προσοχή στο τι θα λέμε με την παρέα μας. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ