Ένα κάθισμα και λίγα βιβλία...

Είναι αλήθεια πως έχουμε όλοι  ανάγκη από ξεκούραση και χαλάρωση από τις καθημερινές μας μέριμνες. Βέβαια, εμείς  προσπαθούμε να βρούμε  τρόπους  ξεγνοιασιάς για να φύγει και ο νους από τις πολλές σκοτούρες και τις έγνοιες μας. Το κυνήγι της χαράς, της ψυχαγωγίας, της ηδονής, των γεύσεων, των νέων γνωριμιών και εμπειριών καλά κρατεί.   

        Κι όμως, φίλοι μου, δεν βρίσκουμε αυτό που θέλουμε, διότι παραμένει η ψυχή μας μελαγχολική και πεινασμένη. Δεν την ικανοποιούν οι κοσμικές εκδρομές, τα διάφορα χόμπι, οι ποικίλες συντροφιές κ.α. Ενώ τα γευόμαστε όλα αυτά επιστρέφουμε στο σπίτι και τις εργασίες μας κουρασμένοι και, πολλές φορές, ανικανοποίητοι.  Βεβαίως, όλα όσα σας  ανέφερα είναι καλά εν μέτρω, αλλά δεν αρκούν για την ψυχή μας.

        Θα σας καταθέσω ένα βίωμά μου, μια εμπειρία μου για να δείτε και έναν άλλο τρόπο χαλάρωσης, ξεκούρασης, χαράς, ειρήνης, αλλά και πνευματικής οικοδομής. Χρειάζεστε μια γωνιά που θα επικρατεί, όσο το δυνατό, η ησυχία. Το μπαλκόνι σας, ένα σημείο του κήπου ή της αυλής, ένα μικρό δωμάτιο κ.α. Αρκεί  να έχετε στη διάθεση σας: ένα κάθισμα, λίγα βιβλία (με κυριότερο το Ευαγγέλιο) και ένα μικρό κομποσκοίνι. Καθόμαστε στο κάθισμά μας, κάνουμε το σταυρό μας, λέμε το "Βασιλεύ Ουράνιε..." και διαβάζουμε ένα κεφάλαιο από την Καινή ή την Παλαιά Διαθήκη. Όσο μελετούμε το κείμενο αρχίζει μέσα μας η ευλογημένη  κατάνυξη, η ειρήνη και η χαρά, και όλα αυτά, αν ο νους μας βρίσκεται στα θεία νοήματα. Μπορούμε να διαβάσουμε και κάτι άλλο από τα βιβλία της Εκκλησίας μας. 

        Αυτή η εσωτερική αλλαγή θα μας φέρει διάθεση για προσευχή με το κομποσκοίνι μας ή και χωρίς αυτό. Αυτή η πνευματική εργασία είναι ωφέλιμη και  αναγκαία, αν τελικά γίνει μια καλή συνήθεια. Αυτό για να επιτύχει θέλει επιμονή και υπομονή, συγκεκριμένη ώρα, αλλά και τόπο που θα μας βοηθήσει να βρίσκουμε πνευματικό καταφύγιο. 

        Ο Κύριος Ιησούς Χριστός εγκατέλειπε τους όχλους και πήγαινε στις ερημιές για να προσευχηθεί μόνος του. Το Χριστό μας μιμήθηκαν και οι θεοφόροι πατέρες και οι ευλογημένες μητέρες της Εκκλησίας. Βεβαίως, αυτό το παράδειγμα το ακολουθούν και σήμερα πολλοί χριστιανοί. Άρα,  κι εμείς μπορούμε να ακολουθήσουμε τα ίχνη τους για να γευτούμε την ειρήνη του Θεού και πολλά άλλα δώρα.

Θα κάνουμε αυτό που μπορούμε, υπολογίζοντας και όλα τα άλλα διακονήματα μας (οικογένεια, εργασία κ.α.). Ο καθένας μπορεί να δοκιμάσει και να αποκτήσει τη δική του εμπειρία. Όσο προσπαθούμε καθημερινά με πρόγραμμα, επιμονή και υπομονή τόσο χάρη θα μας προσφέρει ο Ουρανός.

"Η πνευματική ζωή 

δεν είναι εύκολο ανθρώπινο κατόρθωμα. 

Ο δρόμος είναι μακρύς και τον διανύουμε με επιμονή και υπομονή"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Ο άγιος Παΐσιος ο διορατικός (Σύντομη ομιλία του π. Θεοδώρου -12/7/2026)

Ένα ολιγόλεπτο κήρυγμα του π.  Θ που εκφωνήθηκε την Κυριακή 12/07 στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Νικολάου Βόλου

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ π. Δημητρίου Μπόκου

    Τη στενή σχέση αμαρτίας και ασθένειας έδειξε ο Χριστός,

θεραπεύοντας τον παραλυτικό που έφτασε με παράξενο τρόπο

μπροστά του (κατεβασμένος με σχοινιά από τη στέγη του σπιτιού),

αφού όμως έδωσε προτεραιότητα στην υγεία της ψυχής του,

προτάσσοντας της σωματικής θεραπείας την άφεση των αμαρτιών

του (Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου).

    Εξ αρχής είχε τονισθεί από τον Θεό στον άνθρωπο η αιτιώδης

συνάφεια μεταξύ αμαρτίας και ασθένειας. Η διάπραξη της αμαρτίας

θα επέφερε στον δυνάμει αθάνατο άνθρωπο φθορά. Ασθένεια, πόνο,

γήρανση, θάνατο. Όπερ και εγένετο. Ο άνθρωπος ένεκα της αμαρτίας

κληρονόμησε θνητότητα και πολύμοχθο βίο. Γεμάτο ταλαιπωρία και

βάσανα.

    Ο βιβλικός άνθρωπος είχε ισχυρή μέσα του την αντίληψη ότι

κάθε λυπηρό στη ζωή του προερχόταν από την αμαρτία. «Ωσεί

φορτίον βαρύ» αισθάνεται ο Δαυΐδ τις αμαρτίες του και θρηνεί γι’

αυτές, θεωρώντας ότι εξ αιτίας τους επέπεσε πάνω του η οργή του

Θεού και όλο το σώμα του ασθένησε βαριά. «Ουκ έστιν ίασις εν τη

σαρκί μου από προσώπου της οργής σου, ουκ έστιν ειρήνη εν τοις

οστέοις μου από προσώπου των αμαρτιών μου» (Ψαλμ. 37, 4).

    Ο Ιώβ ακούει από τους τρεις «παρηγορητές» φίλους του, ότι

είναι αδύνατο να έχει υποστεί τέτοιες φοβερές συμφορές χωρίς να

έχει αμαρτήσει βαρύτατα. Ακόμα και για τον Μεσσία Χριστό οι

Εβραίοι, βλέποντας τα πάθη του και την επώδυνη σταύρωσή του,

είχαν την εσφαλμένη αντίληψη ότι τα παθαίνει όλα αυτά, επειδή ο

Θεός τον τιμωρεί για τις αμαρτίες του. Ότι είναι «εν πόνω και εν πληγή

από Θεού και εν κακώσει» (Ησ. 53, 4). Και αυτό τους κατασκανδάλιζε.

Δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι ήταν δυνατόν να πάσχει κάποιος

υπέρ των άλλων.

    Πέραν του ότι ο Χριστός ειδικά οδυνάται για τις δικές μας

αμαρτίες και ότι οι άγιοι γενικά δοκιμάζονται από τον Θεό για να

προκόψουν έτι περαιτέρω στην αγιότητα, δεν παύει να ισχύει το ότι η

αμαρτία παραμένει γενεσιουργός αιτία της ταλαιπωρίας, της φθοράς,

της αρρώστιας, του θανάτου. Ο άγιος Παΐσιος (που εορτάζει σήμερα,

12 Ιουλ.) μιλάει για μια πολύ συνηθισμένη αμαρτία, που φέρνει

μεγάλο κακό στη ζωή μας: Τον μη εκκλησιασμό λόγω εργασίας την

Κυριακή.

    «Δουλεύουν Κυριακές και γιορτές και τους βρίσκουν συμφορές.

Κανονικά πριν από τον Εσπερινό της γιορτής ή της Κυριακής

σταματάει κάθε εργασία. Παλιά και οι χωρικοί που ήταν έξω στα

χωράφια, μόλις άκουγαν την καμπάνα του Εσπερινού, έκαναν τον

σταυρό τους και σταματούσαν τη δουλειά. Το ίδιο και οι γυναίκες που

κάθονταν στη γειτονιά. Σηκώνονταν, έκαναν τον σταυρό τους και

άφηναν το πλέξιμο ή ό,τι άλλο έκαναν. Και ο Θεός τούς ευλογούσε.

Είχαν την υγεία τους και χαίρονταν. Τώρα κατήργησαν τις γιορτές,

απομακρύνθηκαν από τον Θεό και την Εκκλησία και τελικά, όσα

βγάζουν από τη δουλειά τους τα δίνουν στους γιατρούς και στα

νοσοκομεία.

    Μια φορά ήρθε ένας πατέρας στο Καλύβι και μου λέει: «Το παιδί

μου αρρωσταίνει συχνά και οι γιατροί δεν μπορούν να βρουν τί έχει».

«Να σταματήσεις να δουλεύεις Κυριακή και όλα θ’ αλλάξουν», του

είπα. Πράγματι σταμάτησε, και το παιδάκι του έγινε καλά.

Πάντα λέω στους λαϊκούς να σταματήσουν να δουλεύουν

Κυριακές και γιορτές, για να μην τους βρουν στη ζωή τους συμφορές.

    Όλοι μπορούν να ρυθμίσουν τη δουλειά τους. Και αν λίγο ζημιωθούν

από μια λύση, θα πάρουν ευλογία διπλή. Πολλοί όμως δεν το

καταλαβαίνουν... Η Θεία Λειτουργία αγιάζει. Αν δεν πάει ο Χριστιανός

την Κυριακή στην Εκκλησία, πώς θα αγιασθεί;» (Αγ. Παϊσίου, Λόγοι, Α΄, Με

πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο, σ. 185).

Και να ’ταν μόνο αυτό;

    Τόσες άλλες βαρύτατες αμαρτίες μας, πόση ζημιά κάνουν άραγε

στη ζωή μας;

Καλή, ευλογημένη εβδομάδα!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η σαλάτα του ψαρά και τα άλλα μεζέδια της θάλασσας

Ο καλός Θεός μάς έχει προσφέρει πάρα πολλά δώρα, τα οποία δεν γνωρίζουμε. Πρέπει να βρεθείς σε μεγάλη ανάγκη για να τα γνωρίσεις. Στις ακρογιαλιές της πατρίδας μας έχουμε  τη δυνατότητα να γνωρίσουμε έμπειρους ψαράδες, αλλά και τις συζύγους τους, για να μας μυήσουν στα μυστικά της θάλασσας. 

Οι περισσότερες  ευεργεσίες και προσφορές του φιλάνθρωπου Θεού στον άνθρωπο είναι άγνωστες. Στη Θ. Λειτουργία ο λειτουργός λέγει στην ευχή της αναφοράς τα εξής: «...ὑπέρ πάντων ων ίσμεν, και ων ουκ ίσμεν, των φανερών και αφανών ευεργεσιών των εις ημάς γεγενημένων». Με τα λόγια αυτά, κατά τη Θ. Λειτουργία, ο πιστός ευχαριστεί τον Θεό για όλες τις ευεργεσίες, τόσο εκείνες που αντιλαμβάνεται, όσο και εκείνες που παραμένουν άγνωστες ή αόρατες.

Αν βρεθείς σε κάποιο νησί μόνος και έρημος, για κάποια χρονική περίοδο, για σκέψου πως θα τρέφεσαι; Είναι ανάγκη να μάθουμε στα παιδιά μας το πως και τι μπορούν να επιλέξουν από τη θάλασσα και τις ακτογραμμές. Αυτές τις ημέρες βρέθηκα σε μια μοναχική παραλία ενός νησιού και ρωτήθηκα από κάποιους γιατί συνέλλεξα τα χόρτα, που ήταν άφθονα στις σχισμές των βράχων. 

Όντως, πρόκειται για τη "σαλάτα του ψαρά" που δίνει νοστιμιά στο πρόχειρο τραπέζι του, το οποίο "στήνει" σε κάποια ήρεμη αγκάλη και μετά τον κόπο της αλιείας. Τα φυτά αυτά είναι πολύ ζωντανά και ανθεκτικά και λέγονται κρίματα.  Έχουν βαθύ καταπράσινο χρώμα και είναι χωρίς χημικά συστατικά. Νόστιμα και εύγευστα!

Εκτός από τα κρίταμα, μπορείς να συλλέξεις και τα λεγόμενα μεζέδια που είναι κολλημένα πάνω στους βράχους και υπάρχουν εν αφθονία, κυρίως σε ερημικές ακτές. Πρόκειται για τις πεταλίδες, τους κοργιαλούς, τις γαλίπες, τους αχινούς, τις πίνες, τα άγρια μύδια κ.α. 

Όλα αυτά, και πολλά άλλα, βοήθησαν  τους ανθρώπους κατά την Γερμανική κατοχή ν' αντέξουν την έλλειψη της τροφής Τα έτρωγαν δοξάζοντας το Θεό χωρίς να παραπονούνται. 

Όσο πλησιάζεις στην πηγή όλων αυτών των δωρεών σου έρχεται να φωνάξεις δυνατά: «Ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου, Κύριε· πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας». Είναι ένας από τους ωραιότερους ψαλμούς (ο 103ος, στίχος 24). Η φράση αυτή σημαίνει: "Πόσο μεγαλοπρεπή είναι τα έργα σου, Κύριε! Τα έφτιαξες όλα με σοφία". Αποτελεί έναν ύμνο στη φύση και τη δημιουργία του Θεού".

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τα ίχνη που αφήνει ο άνθρωπος πίσω του...

Προ ημερών, ταξίδευα  μ' ένα ταχύπλοο σκάφος, το οποίο κυριολεκτικά "πετούσε" πάνω από τα κύματα της θάλασσας και άφηνε πίσω του έναν εντυπωσιακό διάδρομο, τα απόνερα. Φαινότανε σαν να άνοιγε έναν θαλάσσιο δρόμο ή να όργωνε τα νερά. Αυτή την εικόνα την έβλεπαν και άνθρωποι που βρισκόντουσαν και σε πολύ μεγάλη απόσταση. Βέβαια, αυτή η εικόνα σιγά σιγά διαλύονταν και μετά από λίγα  λεπτά της ώρας έσβησε και δε φαινότανε τίποτα.

        Έτσι κι εμείς οι άνθρωποι. Ζώντας σ' αυτόν τον κόσμο αφήνουμε πολλά ίχνη από τον τρόπο που ζούμε και πολιτευόμαστε. Για λίγο καιρό, μετά την αναχώρησή μας για τον... άλλο κόσμο, όλοι όσοι μας γνώρισαν και έζησαν κοντά μας, θα μας θυμούνται για λίγο χρόνο.  Θα διατηρούν ακόμη και κάποια συναισθήματα, ανάλογα για το πόσο αγαπητοί ή αντιπαθείς ήμασταν γι' αυτούς. Ακόμη και στα παιδιά μας, όσο περνούν τα χρόνια, θα ξεθωριάζει μέσα τους η εικόνα, τα λόγια και οι υποθήκες που τους αφήσαμε. Ο μόνος που δε θα μας ξεχάσει ποτέ είναι ο Θεός και η Εκκλησία Του, που θα μας μνημονεύει στις Θ. Λειτουργίες κ.λ.π.

        Γι' αυτό, αγαπητοί μου φίλοι, ας προσέξουμε το τι θα αφήσουμε πίσω μας ως ανάμνηση στους ανθρώπους, για να λένε για μας και κανένα... "Κύριε ελέησον". Τα καλά μας έργα, οι ευεργεσίες που κάναμε, τα διακονήματα που υπηρετήσαμε, τα λόγια που είπαμε, οι ελεημοσύνες που προσφέραμε κ.α. θα μας βοηθήσουν στην κρίση που θα περάσουμε, όταν κλείσουμε τα μάτια μας σ' αυτόν τον κόσμο και τα ανοίξουμε στον... άλλο. 

        Αλίμονο σ' αυτούς που θ' αφήνουν πίσω τους εκκρεμότητες, που αδίκησαν, που δεν συγχώρεσαν, που δεν ζήτησαν συγχώρεση (απ' αυτούς που πίκραναν και αδίκησαν), που άφησαν πίσω τους έργα αιρετικά, βλάσφημα και ανήθικα (βιβλία, κινηματογραφικά έργα, μουσικές κ.α.), τα οποία θα συνεχίζουν να σκανδαλίζουν τους ανθρώπους. 

        Ας είμαστε προσεκτικοί υπολογίζοντας και το τι θα αφήσουμε πίσω μας, όταν έρθει εκείνη η δύσκολη ώρα του θανάτου μας...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τελικά, νεκρώνεται η ψυχή;

    Βαδίζοντας στα μονοπάτια ενός δάσους, θαυμάζεις τα δημιουργήματα του Θεού και ο νους πηγαίνει αυθόρμητα στο Δημιουργό του σύμπαντος.  Η καρδιά κτυπά δυνατά, ο νους ευφραίνεται και τα χείλη ψελλίζουν:  «Ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου, Κύριε· πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας..." ( Είναι ο στίχος 24 από τον 103ο (104ο) Ψαλμό του Δαβίδ).   Όλα φανερώνουν τον Πλάστη τους και το καθένα Τον δοξολογεί, με τον τρόπο του.

    Ο καλός παρατηρητής βρίσκεται μπροστά σε πολλές εναλλαγές, οι οποίες τον βάζουν σε βαθύτερες σκέψεις πίσω από τις οποίες κρύβονται μηνύματα πνευματικά και σωτήρια. Έτσι κι εγώ, περνώντας από μια πευκόφυτη περιοχή, διαπίστωσα πως υπάρχουν και δέντρα που εκτός από καταπράσινα και ζωντανά φυλλώματα,  έχουν και μεγάλους κατάξερους κλάδους. Όντως, είναι  εντυπωσιακό να βλέπεις το μισό πεύκο υγιές και το άλλο μισό άρρωστο και νεκρό.

      Αυτή η εικόνα (βλέπε φωτογραφία) με οδήγησε να σκεφτώ κάτι  που ζούμε και μέσα στην Εκκλησία μας. Όλοι εμείς οι βαπτισμένοι είμαστε μέλη της Εκκλησίας του Χριστού, αλλά αυτό δε σημαίνει πως όλοι έχουμε τη χάρη του Θεού που ζωογονεί τη ψυχή μας. Όλοι οι χριστιανοί είμαστε αδύναμοι άνθρωποι και πέφτουμε καθημερινά σε αμαρτίες.  Εκείνο που μας διατηρεί ως ζωντανά μέλη της Εκκλησίας είναι η ενσυνείδητη συμμετοχή μας στο μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως και της Θ. Κοινωνίας κ.λ.π. Με τον τρόπο αυτό καθαρίζεται, τρέφεται και ζει η ψυχή μας.

        Κι όμως, υπάρχουν πολλοί συνάδελφοί μας, οι οποίοι δεν έχουν ζωντανή σχέση με το Χριστό και τα μυστήρια της Εκκλησία μας. . Παραμένουν αμετανόητοι και ακοινώνητοι, γιατί πιστεύουν πως είναι αρκετή μια απλή πίστη που την έχει ακόμη και ο... διάβολος. Μ' αυτό τον τρόπο η ψυχή δε ζωογονείται, δεν τρέφεται πνευματικά και καταλήγει στην ΝΕΚΡΩΣΗ. Ακριβώς είναι αυτό που παθαίνει και το δένδρο, όταν οι κλάδοι του δεν τροφοδοτούνται από τη ζωογόνο πηγή που είναι Η ΡΙΖΑ...

        Ας είμαστε, λοιπόν, προσεκτικοί για το πως βαδίζουμε και από που τρεφόμαστε πνευματικά. Να γνωρίζουμε δε πως οι νεκρωμένες ψυχές είναι και αναίσθητες. Δεν νοιώθουν την ανάγκη για πνευματική τροφή και περνούν τη ζωή τους χωρίς κανένα πνευματικό ενδιαφέρον, όπως συμβαίνει και στα ... ζώα.  Βεβαίως, και γι' αυτές τις ψυχές ενδιαφέρεται ο Κύριος, αφού αγαπά όλα τα πλάσματά Του, αλλά χωρίς τη δική τους θέληση δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτε...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΣΗΜΕΡΑ ΕΊΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ!

Όλοι οι άνθρωποι περιμένουν να έρθει η Κυριακή, που είναι αναγνωρισμένη αργία. Όντως, η κόπωση των εργαζομένων, η πίεση των καθημερινών μεριμνών, η απομάκρυνση των μελών της οικογένειας εξ αιτίας διαφορετικών καθημερινών υποχρεώσεων (τόποι εργασίες, ωράρια, μαθητικές υποχρεώσεις και τα εξωσχολικά μαθήματα κ.α.), αλλά και η ανάγκη να βρεθεί ολόκληρη η οικογένειας μαζί, δημιουργούν αυτή την αναζήτησης μιας μέρας, μιας αργίας. Βέβαια, έχουν δίκιο όσοι σκέπτονται μ' αυτό τον τρόπο, αλλά θα πρέπει να δούμε και τον λόγο που ορίστηκε η Κυριακή ως αργία. 

Για τους χριστιανούς η Κυριακή είναι το εβδομαδιαίο Πάσχα. Είναι ήμερα αφιερωμένη στον Κύριο Ιησού Χριστό και στην Ανάστασή Του. Είναι ημέρα που καλούνται όλοι οι πιστοί να συναχθούν στους ναούς για να συμμετάσχουν στην αναίμακτη Θυσία, να κοινωνήσουν Σώμα και Αίμα Χριστού και να αγιαστούν. Πρόκειται όχι μόνο για εντολή του Θεού, ν' αγιάζουμε αυτή την ημέρα της Κυριακής, αλλά και μια ανάγκη και ένας πόθος να γίνουμε μέλη και της επουράνιας Βασιλείας του Θεού.

Αυτή την αλήθεια δεν πρέπει να την ξεχνάμε...  Το θέμα είναι πως δεν έχουμε ιεραρχήσει σωστά τα θέματα της ζωής μας. Ασφαλώς, για τα θέματα του σώματος και της διασκέδασής μας τα ρυθμίζουμε. Όμως, δεν υπολογίζουμε και τα της ψυχής μας, εγκαταλείπουμε τις ανάγκες της κι έτσι εκείνη λιμοκτονεί. ΦΟΒΕΡΟ!!! 

Οι επιλογές - καλές ή κακές- έχουν και τις ανάλογες επιπτώσεις στην εδώ και την πέραν του τάφου ζωή. Όσοι περιφρονούμε τις εντολές του Θεού και απέχουμε από την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία τότε να ξέρουμε πως αφήνουμε μέσα μας ένα κενό, το οποίο θα το συμπληρώσει ο κακός, ο διάβολος. Όπου δεν υπάρχει η χάρις του Κυρίου, εκεί θα εισέλθει ο ... άλλος. 

Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΊΝΑΙ ΔΙΚΉ ΜΑΣ 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΝΑΟΣ ΘΕΟΥ Ή ΣΠΗΛΑΙΟ ΛΗΣΤΩΝ (π. Δημητρίου Μπόκου)

Ερχόμενος στη χώρα των Γεργεσηνών ο Χριστός, συνάντησε

δύο δαιμονισμένους ανθρώπους που έβγαιναν απ’ το νεκροταφείο

της περιοχής, αφού τα μνήματα ήταν ο τόπος διαμονής τους. Ήταν σε

τρομερά άθλια κατάσταση, «χαλεποί λίαν». Κανένας δεν τολμούσε να

βρεθεί στον δρόμο τους. Ο Χριστός τους θεράπευσε, επιτρέποντας

στα δαιμόνια που κατοικούσαν μέσα τους να μπουν, κατόπιν αίτησής

τους, σε ένα κοπάδι χοίρων που έβοσκε παραπέρα. Οι χοίροι τότε

όρμησαν όλοι μαζί στον παρακείμενο γκρεμό και έπεσαν στη

θάλασσα (Κυριακή Ε΄ Ματθαίου).

Η παρουσία του Χριστού στον τόπο τους ήταν το εκπληκτικότερο

γεγονός που θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στους Γεργεσηνούς. Ο

Θεός ντυμένος την ανθρώπινη μορφή βρέθηκε τόσο κοντά τους,

περπάτησε ανάμεσά τους. Τέτοιο πράγμα δεν είχε ξαναγίνει στην

ανθρώπινη ιστορία.

Οι Γεργεσηνοί όμως, παρά τα ικανά τεκμήρια που τους δόθηκαν

για να εκτιμήσουν το πρωτόγνωρο και ασυνήθιστο γεγονός,

παρέμειναν εντελώς ανυποψίαστοι, εντελώς ξένοι, εντελώς αμέτοχοι

σ’ αυτό. Έχασαν την ευκαιρία να αλλάξουν. Ποια αλλαγή θα

μπορούσαν να πετύχουν;

Ο Χριστός δεν ήρθε για να καλυτερέψει απλώς την καλή ή κακή

καθημερινότητα του ανθρώπου, αλλά να τον καλέσει να γίνει θεός.

Πρότυπο στην προοπτική αυτή έθεσε τον εαυτό του. Ο Χριστός δεν

έλεγε απλώς λόγια, αλλά έδειχνε τον εαυτό του, ως σκοπό, αποστολή

και προορισμό του ανθρώπου.

Πρώτος ο Χριστός ως άνθρωπος έφερε εις πέρας με τέλειο

τρόπο τον προορισμό αυτό. Έγινε ο ζωντανός ναός του Θεού. Μέσα

του κατοικεί ολόκληρη η θεότητα. «Εν αυτώ κατοικεί παν το πλήρωμα

της θεότητος σωματικώς» (Κολ. 2, 9). Ο ίδιος αποδεχόταν ότι το σώμα

του είναι ο αληθινός ναός του Θεού. «Εκείνος έλεγε περί του ναού του

σώματος αυτού» (Ιω. 2, 21).

Ο Τριαδικός Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο με αυτό τον

σκοπό. Να γίνει ναός του Θεού, όπου θα λατρεύεται διηνεκώς η Αγία

Τριάδα. Αυτό ξεκινάει με το βάπτισμα. Στον βαπτιζόμενο ενοικεί

αμέσως το Άγιο Πνεύμα με τον Πατέρα και τον Υιό.

Ναός Θεού γίνεται ο άνθρωπος, όταν ζει με την προσευχή και

τις άλλες αρετές. Πίστη, ελπίδα, αγάπη, υπομονή, μακροθυμία,

πραότητα, ταπεινοφροσύνη, ειρήνη, νηστεία, αγρυπνία, μετάνοια. Δεν

γνωρίζετε «ότι ναός Θεού εστε και το Πνεύμα του Θεού οικεί εν υμίν;»

ρωτάει ο απόστολος Παύλος. «Υμείς γαρ ναός Θεού εστε ζώντος», γιατί

είπε ο Θεός, θα «ενοικήσω εν αυτοίς» (Α΄ Κορ. 3, 16. Β΄ Κορ. 6, 16).

Στον αντίποδα βρίσκεται ο ναός του διαβόλου. Όποιος, αντί να

λατρεύει με όλη την ψυχή και το σώμα του τον Θεό, φθείρει διά της

αμαρτίας τον ναό του Θεού, γίνεται ναός του διαβόλου. Με κάθε

αμαρτία λατρεύει τον διάβολο. Οι καταστροφείς όμως του ναού του

Θεού, θα φθαρούν από τον Θεό (Α΄ Κορ. 3, 17). Θα επιτρέψει ο Θεός να

καταστραφούν από τις αμαρτίες τους, να συρθούν στην απώλεια, τον

όλεθρο, τον πνευματικό θάνατο.

Όταν ο άνθρωπος παύει να είναι ναός του Θεού, «οίκος

προσευχής», εκπίπτει σε «σπήλαιον ληστών» (Ματθ. 21, 13). Οι

παντοειδείς αμαρτίες, οι πονηροί λογισμοί, τα ποικιλόμορφα πάθη,

σκοτώνουν οτιδήποτε θείο και άγιο υπάρχει στον άνθρωπο,

καταληστεύουν και γκρεμίζουν τον ναό του Θεού. Σπήλαιο ληστών

είχαν καταντήσει οι δύο δαιμονιζόμενοι των Γεργεσηνών, «χαλεποί

λίαν». Οι ληστές δαίμονες είναι φτωχοί, δεν έχουν τίποτε να δώσουν

στον άνθρωπο. Ρημάζουν μόνο, αφανίζουν ό,τι καλό υπάρχει μέσα

του.

Ωστόσο ο Χριστός είναι εδώ. Στο πρόσωπό του είδαμε για

πρώτη φορά τον αληθινό άνθρωπο. (Βλ. και αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς,

Δογματική, σ. 398-402).

Μα η επιλογή παραμένει πάντοτε δική μας. Θα γίνουμε όπως

αυτός, ναός Θεού, ή σπήλαιο ληστών;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - Ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΣΕ 60’’ -

"Στην περιοχή των Γεργεσηνών, δύο δαιμονισμένοι τρομοκρατούν τους ανθρώπους. Ζούνε στα μνήματα, βιαιοπραγούν, κανείς δεν τολμάει να περάσει από την περιοχή, όλοι τους φοβούνται και ανοίγουν διάλογο με τον Ιησού. Είναι οι δαίμονες που μιλούν μαζί Του και αναγνωρίζουν την θεότητά Του, ζητάνε να μην τους καταστρέψει αλλά να μπουν στους χοίρους και καταλήγουν στη θάλασσα. 

Και οι κάτοικοι της περιοχής, φαίνεται να έχουν εξοικειωθεί τελικά περισσότερο με τους δαιμονισμένους και δεν δέχονται τον Ιησού να μείνει στην περιοχή τους. Έχασαν τα συμφέροντά τους, το βέβαιο είναι ότι ο Ιησούς δεν έμεινε. 

Πολλές φορές οι άνθρωποι κινδυνεύουμε να εξοικειωθούμε με το κακό και να μην δεχόμαστε την παρουσία του Ιησού στη ζωή μας. Πόσο πολλές φορές μοιάζει και η δική μας εποχή με εκείνη την εποχή; Πόσο εξοικειωμένοι πολλές φορές με αυτό, που όχι μόνο τρομοκρατεί αλλά και σκοτώνει τους ανθρώπους; 

Αλήθεια! Πόσο θα μείνουμε ακόμα μακριά από τον Χριστό; Ο Χριστός ήρθε για να φέρει την ειρήνη και την αγάπη στους ανθρώπους. Από μας εξαρτάται να Τον δεχτούμε."

Δείτε εδώ: https://www.youtube.com/embed/4gfakSlZFvU 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ